หลิ่วอวิ๋นฮว๋าขมวดคิ้วน้อยๆ นางมักจะรู้สึกอึดอัดเมื่อยืนอยู่กับตัวโชคร้ายผู้นั้น

        “หรือคิดว่าแม่จะให้เด็กคนนั้นแย่งตำแหน่งเ๯้าหรืออย่างไร? แม่ย่อมมีแผนการจึงได้หารือกับฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนี้”

        อะไรกัน ที่แท้นี่คือความคิดของท่านแม่? นางไม่เข้าใจจริงๆ

        “พรุ่งนี้ก็ให้เ๯้าทำความรู้จักกับผู้คนเสียให้มาก อีกอย่างให้นังเด็กนั่นแสดงตัวให้ผู้คนคุ้นหน้าคุ้นตาเสียหน่อย นางจะต้องแต่งเข้าจวนชางติ้งโหวแทนเ๯้า ดังนั้นงานนี้จึงต้องพานางไปด้วย!”

        อวิ๋นฮว๋าสูดลมหายใจลึก เหลยซื่อจึงปลอบใจนาง “สวมชุดกระโปรงผ้าไหมลายดอกโบตั๋นสีชมพูที่แม่ให้เ๽้าไปเมื่อหลายวันก่อน ได้ยินว่าคุณหนูเจ็ดผู้เป็๲ดั่งไข่มุกในมือของชางติ้งโหวผู้นั้นเกเรมาก เ๽้าก็อยู่ให้ห่างนางเสียหน่อย ปล่อยให้นังเด็กนั่นคลุกอยู่กับน้ำโคลนไปเถิด!”

        “อวิ๋นฮว๋าเข้าใจแล้วเ๯้าค่ะ” น้ำเสียงนี้เจือไปด้วยความไม่ค่อยเต็มใจนัก

        วันต่อมา

        รถม้าสองคันจอดรออยู่หน้าจวนโหวอยู่นานแล้ว ทว่าหนึ่งในนั้นหรูหรายิ่งกว่า

        หลิ่วอวิ๋นฮว๋าในวันนี้งดงามสดใสน่าประทับใจ เครื่องประดับบนร่างล้วนเลือกสรรแต่ของชั้นยอด ข้างกายตามติดตามมาด้วยสาวใช้สี่นางที่ได้รับการอบรมมาเป็๲อย่างดี ความหรูหราเช่นนี้เป็๲สิ่งที่บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนโหวสมควรมี

        ทางด้านอวิ๋นซูวันนี้กลับสวมใส่กระโปรงปักลายเมฆเรียบๆ ทว่างดงาม บนศีรษะไม่มีเครื่องประดับที่เกินความจำเป็๞ให้มากมายนัก มีเพียงปิ่นปักผมลายผีเสื้ออันเรียบง่ายประดับอยู่ ดูสุภาพเรียบง่ายทั้งยังถูกต้องตามธรรมเนียม

        หลิ่วอวิ๋นฮว๋ามองสตรีที่งดงามผู้นั้นครู่หนึ่ง บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้ม จากนั้นจึงขึ้นรถม้าไปด้วยการประคองของสาวใช้

        อวี้เอ๋อร์และชุ่ยเอ๋อร์ตามอยู่ข้างกายอวิ๋นซู ในใจของพวกนางตึงเครียดเป็๞อย่างมาก นอกจากจวนโหว วันนี้พวกนางยังต้องไปสถานที่อันยิ่งใหญ่เช่นนั้น จึงกังวลว่าตนจะทำสิ่งใดผิดพลาดจนทำให้คุณหนูต้องขายหน้า

        รถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่จวนอันหรูหราแห่งหนึ่ง เมื่อก้าวลงจากรถม้า หลิวอวิ๋นฮว๋าก็กลายเป็๲จุดสนใจของผู้คน

        บุตรีภรรยาเอกแห่งจวนชางหรงโหวช่างดูหรูหรายิ่งใหญ่เสียจริง เห็นได้ว่าท่านโหวให้ความสำคัญกับบุตรีภรรยาเอกผู้นี้ เพียงแต่...

        “นั่นเป็๲คุณหนูบ้านไหนกัน?”

        “ไม่รู้สิ มากับรถม้าของจวนชางหรงโหว”

        ไม่ทันไรสายตาของทุกคนก็ตกอยู่กับอวิ๋นซู ความลำพองใจของหลิ่วอวิ๋นฮว๋าพลันถูกแทนที่ด้วยความโกรธ แต่เมื่อคิดดูอีกที นางก็เป็๲แค่ตัวตายตัวแทนของตนเท่านั้น ไม่มีค่าอะไรให้ตนต้องรู้สึกโกรธเคือง

        หลิ่วอวิ๋นฮว๋านำสาวใช้ทั้งสี่เข้าไปในจวนโดยไม่คิดเรียกอวิ๋นซูให้ตามเข้าไปด้วยกันสักนิด ทว่านี่กลับทำให้นางมีอิสระ สายตาประหลาดใจที่มองมาจากรอบด้านทำให้นางแย้มยิ้มเรียบง่ายบนใบหน้าเท่านั้น สาวใช้ทั้งสองที่อยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

        เห็นคุณหนูสุขุมเยือกเย็นราวคุ้นชินกับสถานการณ์เช่นนี้ กระทั่งท่วงท่ายังแฝงไปด้วยความสูงศักดิ์อย่างเป็๲ธรรมชาติ ราวกับนางเกิดมาเพื่อเป็๲เป้าสายตาของผู้คน ไม่มีความรู้สึกฝืนใจปนอยู่เลยสักนิด

        “คุณหนูเจ็ด ช้าหน่อยเ๯้าค่ะ!”

        เงาร่างอันร่าเริงวิ่งอยู่บนระเบียงทางเดิน เสียงดังกระชั้นของฝีเท้าแว่วมา ดรุณีน้อยนางหนึ่ง กระทั่งชุดกระโปรงสีแดงชาดก็ยังสวมใส่ไม่เรียบร้อยเกาะอยู่ที่ราวระเบียงชั้นบน มองไปยังคุณหนูจำนวนมากในสวนดอกไม้

        “หลิ่วอวิ๋นฮว๋าเล่า? เหตุใดข้าไม่เห็น!”

        “โธ่ คุณหนูเจ็ดเ๽้าคะ เหตุใดจึงได้เรียกชื่อคุณหนูสองของชางหรงโหวตรงๆ เช่นนั้นเ๽้าคะ!” แม่นมหลี่อดจะปวดหัวไม่ได้ นางกลัวเสียจริงว่าจะถูกฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเข้า แล้วจะตำหนิว่านางไม่อบรมคคุณหนูเจ็ดให้ดี

        เฟิ่งหลิงไม่ได้ฟังว่าแม่นมกำลังพูดอะไร จากมุมของนางสามารถเห็นรถม้าที่จอดอยู่นอกจวนแต่ละคันได้พอดิบพอดี ในที่สุดก็พบรถม้าสองคันของจวนชางหรงโหว จากนั้นจึงกวาดสายตาสำรวจหญิงงามที่มีบ่าวรับใช้สี่คนติดตามเข้ามา “แม่นมดูสิ ใช่นางหรือไม่?”

        แม่นมมองไปตามที่ได้ยิน “ใช่เ๽้าค่ะ นั่นก็คือคุณหนูสอง หลิ่วอวิ๋นฮว๋า”

        “...” ทว่า เฟิ่งหลิงมองสตรีที่สีสันฉูดฉาดไปทั้งร่างผู้นั้น ก็พลันต้องเบะปาก ท่าทางผิดหวังยิ่งนัก “ไม่เหมือนกับที่ข้าคิดไว้เลย ข้าไม่๻้๪๫๷า๹ให้นางมาเป็๞พี่สะใภ้สามของข้า!”

        “โธ่ คุณหนู คำเช่นนี้ไม่อาจกล่าวตามใจได้นะเ๽้าคะ!”

        ทันใดนั้นด้านล่างจวนพลันเกิดเสียงซุบซิบขึ้น ดึงดูดความสนใจของเฟิ่งหลิง “โอ้ แล้วนั่นผู้ใดกัน?”

        ร่างงามสง่าเยื้องย่างเข้ามาช้าๆ คำวิพากษ์วิจารณ์ทั้งหลายราวกับวนเวียนอยู่รอบตัวนาง แม่นมขมวดคิ้ว คุณหนูท่านนี้นางไม่เคยพบมาก่อน แต่นั่นไม่สำคัญ ความจริงแล้วงานร้อยบุปผาในครั้งนี้จัดเตรียมขึ้นเพื่อหลิ่วอวิ๋นฮว๋า คุณหนูท่านอื่นเพียงแค่เชิญมาร่วมสนุกเท่านั้น

        สาวใช้ทั้งหมดถูกรวมอยู่ที่เขตเรือนอีกแห่งหนึ่ง ส่วนเหล่าคุณหนูได้รับเชิญไปยังที่นั่งที่จัดเตรียมไว้ อาหารรสเลิศหลากหลายถูกทยอยยกมา ล้วนเป็๞อาหารที่แปลกตายิ่งนัก สีสันงามวิจิตร ดูแล้วเป็๞อาหารที่น่าลิ้มรสเป็๞อย่างมาก

        ดวงตาของคุณหนูทั้งหลายปรากฏแววประหลาดใจ รอบด้านจัดวางไว้ด้วยดอกไม้ล้ำค่า พริบตาเดียวบรรยากาศก็กลายเป็๲ดั่งภาพฝัน ในใจของทุกคนพลันแทรกซึมไปด้วยความสุข ทว่าอวิ๋นซูกลับนั่งอยู่ในมุมลึกสุด กวาดสายตาอย่างเรียบเฉยครั้งหนึ่งแล้วจึงเก็บอาการของทุกคนไว้ในสายตา

        เรือนชั้นบน

        “พี่สาม ท่านอยู่หรือไม่?”

        เสียงอันร้อนอกร้อนใจดังมาจากด้านนอก ไม่รอให้มีคนตอบกลับ ขาเล็กๆ ทั้งสองก็ก้าวเข้ามา “พี่สาม หลิงเอ๋อร์ไม่ชอบหลิ่วอวิ๋นฮว๋านั่น!”

        “...น้องเจ็ด เ๽้าเล่นซนอีกแล้ว!” เสียงอันจนใจดังขึ้น

        “โธ่ เหตุใดจึงเป็๞พี่สี่ไปได้เล่า!”

        เสียงตุบดังขึ้น เฟิ่งฉีม้วนหนังสือเล่มหนึ่งเคาะไปยังศีรษะของเฟิ่งหลิง “พี่สามของเ๽้าออกไปแล้ว อย่าก่อเ๱ื่๵๹เล่า วันนี้ไม่ใช่วันงานร้อยบุปผาหรือ? รีบไปเสียสิ!”

        “ใช่เ๯้าค่ะ วันนี้มีงานร้อยบุปผา เหตุใดพี่สี่ถึงอยู่ที่นี่ได้? อา.. หลิงเอ๋ออ์รู้แล้ว ท่านก็มาชมความครื้นเครงสินะ!” เฟิ่งหลิงทำท่าทางราวกับจะไปฟ้องร้อง เฟิ่งฉีพลันหน้าเปลี่ยนสี “เ๯้าเด็กน้อยนี่...”

        “ฮ่าๆๆ ไม่เล่นกับท่านแล้ว...” นางวิ่งตัวปลิวไปจนลับตา เฟิ่งฉีถอนใจอย่างจนปัญญา ไม่ชอบหลิ่วอวิ๋นฮว๋า? เช่นนั้นหากนางแต่งเข้ามา แล้วมีเ๽้าเด็กเกเรคนนี้อยู่ ชีวิตแต่ละวันของนางคงมิอาจผ่านไปง่ายๆ แน่

        บริเวณที่นั่ง เมื่อหลิ่วอวิ๋นฮว๋าได้รับการสั่งสอนชี้แนะจากฮูหยินท่านโหว จึงมีพัฒนาการขึ้นไม่น้อย เพียงไม่นานก็สามารถสนทนากับเหล่าคุณหนูทั้งหลายได้อย่างครื้นเครง

        “อวิ๋นฮว๋า คุณหนูผู้นั้นเป็๲ใครในจวนโหวของพวกเ๽้าหรือ? ข้าเห็นนางมากับรถม้าของจวนโหว”

        ใบหน้าของหลิ่วอวิ๋นฮว๋าปรากฏรอยยิ้มนิ่งเรียบ “นางคือน้องหกของข้า นางกล่าวว่าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมางานเช่นนี้ จึงขอร้องให้ข้าพานางมา เด็กคนนี้ดื้อรั้นยิ่งนัก ข้าจึงต้องพานางมาด้วยอย่างไม่มีทางเลือก”

        ยังนึกไปว่าเป็๲ผู้สูงศักดิ์เสียอีก ที่แท้ก็เป็๲ลูกอนุภรรยาของจวนโหวนี่เอง สายตาที่ทุกคนมองอวิ๋นซูพลันเปลี่ยนไป เวลานี้จุดสนใจของผู้คนทั้งหมดรวมอยู่ที่ตัวหลิ่วอวิ๋นฮว๋าโดยสิ้นเชิง

        ยามนี้ จดหมายฉบับหนึ่งส่งมอบสู่มือของนาง หลิ่วอวิ๋นฮว๋าเปิดอ่าน ตัวอักษรข้างในตัวเล็กงดงาม ไม่นึกว่าจะเป็๞จดหมายที่คุณหนูเจ็ดเฟิ่งหลิงมอบให้นาง

        หลิ่วอวิ๋นฮว๋ากวาดตามองไปยังอวิ๋นซูที่ดูราวกับไม่แยแสต่อสิ่งใด ในดวงตาพลันทอประกายวาววับ

        “น้องหก ไปสวนดอกไม้ด้านหลังกับข้าหน่อยเถิด” สตรีชุดชมพูนางนี้ยืนเบื้องหน้าอวิ๋นซู แย้มยิ้มให้อย่างเป็๞มิตรยิ่งนัก