“ขนาดเจ้าปุกปุยตำหนักกวานจวียังคิดถึงอาหารเลิศรสของตำหนักปู้ซิน...”แค่เย่จวินชิงเอ่ยวาจาประโยคเดียว อวี่ฟู่หนิงก็โผเข้ามาซบบนแผงอก ร่ำไห้ปานดอกสาลี่พร่างพิรุณเย่จวินชิงไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ได้แต่ยืนตาเซ่อ...