ยังไม่ทันที่ชายาจวิ้นหวังจะก้าวพ้นธรณีประตูก็ถูกร่างที่มีใบหน้ายิ้มพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วจนแม้แต่พวกสาวใช้ก็คว้าไว้ไม่ทันพุ่งเข้าหาจนล้มลงไปกับพื้น ทำเอาพากันอกสั่นขวัญแขวนไปตามๆกัน
เมื่อพวกสาวใช้ได้สติก็ช่วยกันพยุงเจียงลั่วอวี้ที่แสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้าลุกขึ้นจากพื้นหลังจากนั้นพวกที่เหลือก็พากันพยุงนางเจินซื่อที่ล้มลงไปจนปวดไปทั่วร่างลุกขึ้นจากพื้นด้วยอาการมึนงง
เจียงลั่วอวี้มองพวกสาวใช้ที่กำลังพยุงเจินซื่อขึ้นมาดวงตาแฝงไว้ด้วยความสะใจ ยังไม่ทันที่นางจะลุกขึ้นมายืนได้เต็มเท้าเขาก็ยิ้มให้แล้วย่อตัวแบบสตรีแสดงความคารวะเจินซื่อน้ำเสียงอ่อนหวานปนเขินอายกล่าวว่า
"อาสะใภ้ ข้าขออภัยจริงๆตอนที่อวี้เอ๋อร์อยู่ที่จวนมักจะได้ยินท่านพ่อพูดถึงท่านเสมอท่านยังเคยเอาภาพวาดท่านลุงกับท่านมาให้ดู บอกว่าท่านเป็สตรีที่งามทั้งกายและใจ อวี้เอ๋อร์อยากจะมาพบท่านนานแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสเสียทีขอท่านอย่าไปถือโทษที่อวี้เอ๋อร์บุ่มบ่ามไป อวี้เอ๋อร์แค่ดีใจเกินไปหน่อยเลยชนท่านเข้า ต้องโทษสาวรับใช้คนสนิทที่ประคองท่านไม่ดี ท่านเจ็บตรงไหนหรือไม่อวี้เอ๋อร์ขออภัยนะเ้าคะ!"
ท่าทางและน้ำเสียงที่แสดงออกว่าเป็ผู้หญิง รวมถึงคำชมต่างๆทำให้เจินซื่อที่เพิ่งถูกชนล้มหัวฟาดพื้นพูดอะไรไม่ออกนางมองไปที่เจียงลั่วอวี้และกัดฟันส่งยิ้มพลางกล่าวว่า
"ไม่...ไม่เป็ไร...ซื่อจื่อ...ก็แค่ดีใจมากไปหน่อย..."
"ว่าแล้วเชียวว่าท่านต้องมีเมตตาและใจดีไม่ถือโทษโกรธอวี้เอ๋อร์เป็แน่"เจียงลั่วอวี้แกล้งทำเป็ฟังน้ำเสียงประชดประชันไม่ออกยังคงส่งยิ้มให้ราวกับยิ้มนั้นออกมาจากใจจริงๆ "อวี้เอ๋อร์พบท่านครั้งแรกท่านนี้ยิ่งดูยิ่งอ่อนวัย มาครั้งนี้มีของฝากเล็กๆน้อยๆมาด้วยหวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ!"
เจินซื่อเพิ่งจะโดนชนล้มยังคงเจ็บและมึนซ้ำยังถูกชมจนโต้ตอบอะไรไม่ได้ถึงตะโกรธแต่ก็ต้องไว้หน้าซื่อจื่อจึงได้แต่เก็บอาการรอให้เข้าจวนก่อน ตอนนี้มีหีบยื่นมาข้างหน้านางของภายในกล่องทำให้นางละสายตาไปไหนไม่ได้
เจียงลั่วอวี้สังเกตสีหน้านางที่พยายามควบคุมอารมณ์หลังจากโดนชนคราวนี้เขานำหีบที่บรรจุเครื่องประดับผมที่ทำจากทองคำหยกและอัญมณีอันวิจิตรมายื่นให้นางเขาสังเกตเห็นได้ทันทีถึงความริษยาในแววตานาง
อิจฉาที่ข้าทรัพย์สมบัติทั้งจวนไว้ล่ะสิ? ชอบเครื่องประดับอันงดงามพวกนี้ไหมล่ะ?
วางใจได้ เขายังต้องอยู่ที่นี่อีกนานคิดจะฮุบสมบัติคนอื่นไม่ใช่ทำได้ในวันสองวันนับประสาอะไรกับคนเพิ่งพบกัน...ยังต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน
