ความสงสัยนี้ทำให้เขารู้สึกหมดหวังในตัวพี่ชายจนหมดคำพูด

        ความสัมพันธ์ระหว่างลูกภรรยาเอกกับลูกภรรยารองนั้นเป็๞สิ่งที่ไม่ควรมองข้ามแม้ว่าพวกเขาจะรักกันมากแต่การกระทำของพี่ชายก็น่าสงสัยหรือจะเป็๞เพราะว่าเมื่อไม่มีท่านพ่อแล้วพี่ใหญ่อาจคิดว่าตัวเขาที่เป็๞ลูกชายซึ่งเป็๞ผู้ชายแท้ๆเพียงคนเดียวจะมาฮุบสมบัติทั้งหมด

        เจียงลั่วไป๋คิดวกไปวนมาในใจว่าจะทำอย่างไรให้พี่ชายเลิกสงสัยในตัวเขาทันใดนั้นเจียงลั่วอวี้ก็ถอนหายใจยาวๆ แล้วขานเรียก "น้องรอง"

        เจียงลั่วไป๋ที่กำลังใจลอยก็มีสติกลับมาด้วยเสียงเรียกของพี่ชาย"...พี่ใหญ่ท่านเรียกข้าหรือ?"

        "ที่นี่ยังมีใครที่ข้าจะเรียกว่าน้องรองได้อีกหรือ?" เจียงลั่วอวี้มองไปที่หน้าน้องชายซึ่งกำลังมึนงงทำให้นึกไปถึงเงาสายนั้น รอยยิ้มของเขาก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น

        เจียงลั่วไป๋เป็๞หนึ่งในญาติสนิทที่เขามีเหลืออยู่ไม่มากอีกทั้งยังรักและห่วงเขาจากใจจริงซึ่งดูจากกิริยาที่เขาแสดงออกเมื่อครู่ก็พอจะรู้ได้

        ถ้าเจียงลั่วไป๋มีสติปัญญามากพอก็เท่ากับจะมีคนช่วยเขาอีกแรงและแผนที่คิดไว้ก็จะสำเร็จเร็วขึ้นบางทีนี่อาจจะได้ผลดีเกินคาดด้วยซ้ำไป

        ในชาตินี้คนเดียวที่เขาจะเชื่อใจและใช้ได้ดุจแขนขาณ เวลานี้ก็มีเพียงน้องรองคนนี้เท่านั้น

        ส่วนน้องหญิง...ดูท่าแล้วไม่น่าจะใช้การได้

        เจียงลั่วไป๋ไม่คิดเลยว่าหลังจากย้ายมาอยู่ในจวนจวิ้นหวังแล้วพี่ชายจะพูดจาดีกับเขาเช่นนี้เขาตื้นตันจนขอบตาเริ่มแดง และรีบขานรับว่า "พี่ใหญ่"เขาเขินจนไม่รู้จะเอามือไปไว้ที่ไหนดี

        เจียงลั่วอวี้เห็นอาการน้องชายก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเห็นท่าทางลนลานของน้องก็รู้ว่าน้องชายคนนี้ยังเด็กเกินไปเกรงว่าจะเก็บความลับไม่อยู่แต่เอาเป็๲ว่ายังเหลือเวลาอีกตั้งสามปีกว่าที่เขาจะถูกใส่ร้ายจนหลุดจาตำแหน่งซื่อจื่อจากนี้ก็ค่อยๆ ดูกันไป และรอให้น้องโตกว่านี้อีกสักหน่อยดีกว่า

        เจียงลั่วอวี้คิดได้ดังนั้นก็ปล่อยมือจากป้ายคำสั่งทหารที่ซ่อนติดตัวไว้ตลอดก่อนยกมือขึ้นลูบหัวน้องชายและพูดด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมว่า"พี่รู้ว่าเ๯้ารู้สึกอย่างไรนะ"

        นี่ทำให้ขอบตาของเจียงลั่วไป๋แดงก่ำขึ้นอีกเขาพยักหน้ารับจนเจียงลั่วอวี้อดที่จะขำไม่ได้

        ถ้าไม่ได้มาเกิดใหม่เขาก็คงไม่มีโอกาสเห็นภาพของน้องชายขี้แยคนนี้เขาดึงน้องชายเข้ามากอดไว้เพื่อปลอบใจ "น้องรองที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยพี่รู้ว่าเ๯้าเป็๞คนฉลาด เ๯้าอยู่ดูแลฉินเอ๋อร์ต้องระวังให้มากนะ"

        น้องชายตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขาสักพักพวกเขาแยกออกจากกัน สายตาที่มองกันมีแต่ความเข้าใจและความซาบซึ้งใจน้องชายมองไปที่พี่ผู้เป็๲ซื่อจื่อก่อนจะยกมือขึ้นคารวะและเอ่ยปาก

        "พี่ใหญ่ลั่วไป๋กับฉินเอ๋อร์ขอตัวไปพักก่อนพรุ่งนี้เช้าจะมาคารวะพี่ใหญ่แต่เช้านะขอรับ"

        "อืม"เจียงลั่วอวี้เห็นน้องชายปรับอารมณ์ได้เป็๲ปกติก็รู้สึกพอใจในตัวเขาพลางยิ้มและตอบว่า "พวกเ๽้าเดินทางมาไกลคงเหนื่อยมากรีบไปพักเถอะเมื่อครู่ได้ยินอาสะใภ้บอกว่าพรุ่งนี้จะเป็๲วันคัดเลือกบ่าวไพร่อย่ามาสายนะ"

        เจียงลั่วไป๋ทำหน้าตาจริงจังและลากแขนน้องสาวตัวดีให้ขานรับ"ขอรับพี่ใหญ่"

        ๻ั้๹แ๻่ชาติก่อนนางก็ชอบทำหน้าบูดหน้าเบี้ยวมาชาตินี้ก็ยังคงไม่ต่างกันแต่ไม่ว่าชาติไหนน้องรองของเขาก็ยังพร้อมที่จะอยู่ข้างเขาเสมอเจียงลั่วอวี้หรี่ตาลงและกระดิกนิ้วไปมา

        สัญญาณชัดเจนที่ส่งให้เมื่อครู่เจียวลั่วไป๋น่าจะเข้าใจแล้วล่ะ

        พรุ่งนี้ต้องเป็๲วันเผด็จศึก