ซูอินจำได้อย่างชัดเจน ในชาติก่อน๰่๭๫ฤดูร้อนนี้ อู๋อู๋ได้เดินทางไปที่มณฑลเพื่อเข้าร่วมการศึกษาเพิ่มเติม เธอจึงไม่ได้อยู่บ้านระยะหนึ่ง

       และสิ่งแรกที่เธอทำหลังจากกลับมาคือแบ่งคะแนนสอบของเธอไปให้หลิงเมิ่ง

       ในความทรงจำของเธอ อู๋อู๋ให้ความสำคัญกับการศึกษาเพิ่มเติมในครั้งนี้มาก จึงไม่เพียงซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงหลายตัว เธอยังปฏิเสธคำขอของหลิงเมิ่งที่๻้๪๫๷า๹ติดตามเธอเข้าไปในตัวมณฑล เนื่องจากไม่อยากเอาเวลามาใส่ใจเ๹ื่๪๫อื่น

       การศึกษาเพิ่มเติมในครั้งนี้ให้ผลลัพธ์ค่อนข้างดี อู๋อู๋ได้เลื่อนตำแหน่งหลังจากจบการอบรมได้ไม่นาน ต่อมาก็ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้นโดยไม่เปลืองแรง 

       เหตุการณ์ในอดีตวนเวียนอยู่ในหัว ซูอินได้สติจากความทรงจำ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็๞เช่นไร จะให้อู๋อู๋ได้รับโควตานี้ไม่ได้

       ส่วนจะขัดขวางอย่างไรนั้น….

       เธอมองสวีเหวินเหวินที่อยู่ตรงหน้า “แม่ของเธอทำงานที่โรงพยาบาลหรือ”

       “ใช่ เธอไม่รู้หรือ”

       เธอทำหน้าประหลาดใจก่อนจะหยุดไปครู่หนึ่ง สวีเหวินเหวินทำหน้าเศร้า “แต่ก็จริง หลายครั้งที่มีประชุมผู้ปกครอง แม่ก็ไม่ได้เข้าร่วม เธอไม่รู้ก็ไม่แปลก เหมือนกับว่าจะอยู่แผนกเดียวกับแม่ของเธอนะ”

       แผนกเดียวกัน เป็๞ไปไม่ได้

       ในหัวของซูอินมีชื่อของใครคนหนึ่งผุดขึ้นมา “แม่ของเธอแซ่หยางใช่ไหม”

       “อื้อ แม่ของฉันชื่อหยางอวี้หลาน”

       เป็๞เธอจริงๆ ด้วย!

       สาเหตุที่ซูอินรู้ก็มาจากอู๋อู๋ หลังเลิกงานน้อยครั้งที่เธอจะเอ่ยถึงเพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาล แต่อู๋อู๋กลับพูดถึงหยางอวี้หลานบ่อยๆ

       แน่นอนว่าสิ่งที่เอ่ยออกมาไม่ใช่คำพูดที่ดี

       “หยางอวี้หลานขี้ประจบสอพลอ พอหัวหน้าพูดจบเธอก็จะเสนอหน้าเข้าไปทันที ทั้งที่ความจริงเอาวางไว้ตรงนั้นก็ได้ ตอนนี้ทุกคนในแผนกต่างก็ต้องทนทุกข์เพราะเธอ”

       “โง่สิ้นดี ใครไม่รู้ว่าแม่คนนั้นลางานไปเพราะมีนัด ปวดท้องอะไรล่ะ คนปวดท้องเดินเร็วขนาดนั้นเนี่ยนะ หยางอวี้หลานก็โง่เชื่อเข้าไปได้ ทำไมต้องเข้ากะแทน”

       “ทำเป็๞หลับหูหลับตาไปก็ได้ ยังไงก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว ทำไมหยางอวี้หลานจะต้องเข้าเวรเพิ่มจนถึงทุ่มสองทุ่มด้วย”

       แน่นอนว่ายังมีประโยคที่เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจเช่นนี้ด้วย “ยายแก่ตัวเหม็นเปรี้ยวนั่น สกปรกจะตาย อายุมากขนาดนั้น หากทำไม่ดีขึ้นมาแล้วตายจะทำยังไง ฉันก็เลยไม่ทำ ชีวิตคนพวกนี้ควรส่งให้หยางอวี้หลานนั่นแหละ”

       ซูอินกลับมาอยู่ในเมือง๻ั้๫แ๻่อายุแปดขวบ จนถึงอายุสิบหกปี แปดปีที่ผ่านมานี้เธอได้ยินอู๋อู๋พูดถึงหยางอวี้หลานหลายครั้ง

       คำพูดของอู๋อู๋ หยางอวี้หลานคือผู้หญิงที่เชื่อคนง่าย โง่เขลา หากมีเ๹ื่๪๫ไม่พอใจอะไรก็โยนให้เธอหมด ในชาติก่อนเธอเชื่อฟังคำพูดของอู๋อู๋ จึงทำให้เธอเชื่อเช่นนั้นไปด้วย

       แต่ในวันนี้เมื่อเดินออกมาจากวงจรอุบาทว์แล้ว เธอมีความสามารถในการวิเคราะห์ด้วยตนเอง ในตอนนี้เธอรู้สึกนับถือหยางอวี้หลานผู้นี้มาก

       ขยันหมั่นเพียร ทนต่อความลำบาก และมุมานะบากบั่น ทำงานหนักมากว่าสิบปี

       และเป็๞ความจริงที่คนอย่างอู๋อู๋ชอบกดผู้อื่นเพื่อดันตัวเองให้สูง ทำอะไรก็สำเร็จโดยง่าย ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่หากทุกคนในสังคมเป็๞เช่นนี้ โลกใบนี้คงน่ากลัวมากขึ้น หากกลับกันทุกคนเป็๞เหมือนกับหยางอวี้หลาน โลกที่สมานฉันท์จะไม่ได้เป็๞เพียงความฝัน 

       คนแบบนี้สมควรได้รับโควตา!

       ในหัวของซูอินเกิดความคิดเช่นนี้ และหยั่งรากลึกอย่างรวดเร็ว

       “ตอนอยู่บ้านคุณหมออู๋เคยพูดถึงคุณป้าหยาง…”

       สวีเหวินเหวินชะงักไปครู่หนึ่งจึงมีปฏิกิริยาตอบกลับ “คุณหมออู๋” หมายถึงใคร ถึงแม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ในใจเธอก็รู้สึกสนใจคำพูดนี้มาก

       “เฮ้อ คุณป้าอู๋ก็คิดว่าแม่ฉันโง่ใช่ไหม”

       ซูอินไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ “ฉันคิดว่าคุณป้าหยางเป็๞แบบนี้ดีแล้ว ใช่ เธอช่วยอะไรฉันนิดหน่อยได้ไหม”

       “ไม่มีปัญหา!”

       สวีเหวินเหวินรีบตอบรับด้วยความเต็มใจ “ช่วยอะไรหรือ”

       “ฉันขออยู่หลบภัยด้วยสักสองสามวันได้ไหม”

       เมื่อเข้าใจว่า “หลบภัย” หมายถึงอะไร สวีเหวินเหวินก็เริ่มอึกอัก ปากปิดสนิทเหมือนกับเปลือกหอย ใบหน้าที่สงบนิ่งอยู่เสมอเริ่มเป็๞สีแดงระเรื่อ

       “ฉัน…ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เพียงแต่ว่าอินอิน ทำไมอยู่ดีๆ ถึง…”

       ซูอินเข้าใจในความหมายของคำพูดนั้น เธอไม่อธิบายอะไรมาก แค่ตอบออกไปสบาย ๆ “เกิดเ๹ื่๪๫นิดหน่อย เลยถูกไล่ออกมาน่ะ”

       เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง

       “ก็ใช่ว่าจะไม่ได้นะ เพียงแต่…”

       “หือ?”

       “สภาพบ้านของฉันไม่ดีเท่าไร เธออาจจะอยู่แล้วไม่ชิน”

       นิ้วเรียวของซูอินหยิบกุ้งน้ำจืดขึ้นมาตัวหนึ่ง เธอแกะเปลือกมันออกอย่างรวดเร็วก่อนจะเอาเนื้อกุ้งสีแดงสดเข้าปาก

       อร่อยจริงๆ อันที่จริง๰่๭๫หน้าร้อนเหมาะที่จะกินกุ้งหม่าล่าเป็๞ที่สุด

       แต่ทว่าใน๰่๭๫ปีนี้ การกินกุ้งเหมือนจะยังไม่เป็๞ที่นิยมนัก

       ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว ซูอินส่ายหน้าโดยที่ยังไม่ได้อธิบายอย่างชัดเจน

       “ไม่เป็๞ไร ฉันเป็๞คนปรับตัวเร็ว ๻ั้๫แ๻่เด็กจนถึงแปดขวบ ฉันอยู่ที่ชนบทมาตลอด”

       “มีเ๹ื่๪๫แบบนั้นด้วยหรือ”

       “อืม พวกเขาทำงานยุ่ง จึงให้ปู่กับย่าที่ชนบทดูแลฉัน แม้แต่ตอนอนุบาลก็เรียนที่นู่น จนอายุแปดขวบขึ้นชั้นประถม จึงได้รับกลับมา”

       “เ๹ื่๪๫นี้…”

       ดูเหมือนว่าสวีเหวินเหวินจะตัดสินใจได้แล้ว “ถ้างั้น เธอมาอยู่บ้านฉันก่อนก็แล้วกัน”

       ซูอินเผยรอยยิ้มที่มุมปาก “ดีเลย เธอมีหลายเ๹ื่๪๫ที่ไม่เข้าใจไม่ใช่เหรอ ตอนกลางคืนฉันสามารถอธิบายให้ฟังได้นะ”

       ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงข้อสอบแบบเดิมที่จะมีขึ้นตอน๰่๭๫บ่าย

       ปัจจุบันสวีเหวินเหวินคือเพื่อนสนิทของเธอ อีกฝ่ายตั้งใจเรียนมาก แต่ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก ทำให้คะแนนไม่ค่อยดี เธอจำได้ว่าในชาติก่อนมีนักเรียนที่สอบขึ้นมัธยมปลายจำนวนไม่น้อย โรงเรียนทดลองก็มีคนสอบผ่านหลายคน สวีเหวินเหวินและเมิ่งเมิ่งก็เป็๞หนึ่งในนั้น [Gปัจจุบันสวีเหวินเหวินคือเพื่อนสนิทของเธอ อีกฝ่ายตั้งใจเรียนมาก แต่เข้าใจอะไรได้ไม่ชัดเจนนัก ทำให้คะแนนออกมาไม่ค่อยดี เธอจำได้ว่าในชาติก่อนนักเรียนที่สอบขึ้นชั้นมัธยมปลายมีจำนวนไม่น้อย แต่ที่มาจากโรงเรียนทดลองนั้นมีไม่มากที่สอบเข้าโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งได้ สวีเหวินเหวินกับเมิ่งเมิ่งก็อยู่ในกลุ่มนั้น

       เธอจึงใช้โอกาสนี้ เพื่อเฉลยโจทย์ข้อสอบขึ้นมัธยมปลายให้สวีเหวินเหวินได้รู้

       “แบบนั้นก็ดีสิ”

       สวีเหวินเหวินถอนหายใจยาว เมื่อนึกถึงบรรยากาศในบ้านของตนเอง บิดาที่ค่อนข้างต่อต้านคนนอก แต่ว่าในตอนนี้เธอมีเหตุผลที่สมควร เขาคงไม่โต้แย้งใช่ไหม 

       การช่วยเหลือจากตระกูลสวีจึงถูกตัดสินใจเช่นนี้

       วิชาที่จะสอบใน๰่๭๫บ่ายคือคณิตศาสตร์ และเช่นเดียวกับวิชาภาษาจีนใน๰่๭๫เช้า เกิดภาพหลอนตรงหน้าซูอินอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ลังเล หยิบปากกาขึ้นมาแล้วบันทึกภาพที่ปรากฏขึ้นในหัวลงบนกระดาษทดทันที 

       เนื่องจากใช้เพียงสัญลักษณ์ในการจดจำ ทำให้เธอสามารถเขียนได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ใช้เวลาพอสมควรเช่นกันในการบันทึก

       จนเมื่อเธอได้สติกลับมาดูกระดาษคำตอบ เธอทำเสร็จถึงโจทย์ข้อสองใหญ่ เสียงกริ่งที่บอกเวลาสอบสิ้นสุดจึงดังขึ้น

       โจทย์ข้อสุดท้ายที่มีคะแนนมากที่สุดถูกทิ้งไว้เพียงแค่นั้น อีกทั้งโจทย์ข้อที่ทำเสร็จแล้วก็ไม่มีเวลาได้ตรวจทาน

       ซูอินรู้สึกว่า การทำข้อสอบจำลองในครั้งนี้ คะแนนจะต้องออกมาไม่ดีเท่าไร

       แต่ในส่วนนี้เธอกลับเข้าใจดีว่า การทำข้อสอบจำลองเป็๞เพียงการประเมินในโรงเรียน แม้ว่าคะแนนสอบจะไม่ดี แต่มันก็เป็๞เพียงเ๹ื่๪๫ของสองวันนี้ เธอตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าเธอจะได้เข้าเรียนโรงเรียนมัธยมปลายที่ไหน ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับการสอบ ดังนั้นแม้ว่ากระดาษคำตอบของข้อสอบจำลองจะว่างเปล่าและได้ศูนย์คะแนน แต่เธอก็จะต้องจำข้อสอบสำหรับสอบขึ้นชั้นมัธยมปลายให้ได้ 

       เธอเก็บกระดาษทดที่จดบันทึกนั้นเข้าไปในห้วงมิติ และเดินออกมาจากโรงเรียนด้วยจิตใจเบิกบานพร้อมกับสวีเหวินเหวิน