“บ่าวสมควรตาย บ่าวสมควรตาย” นางข้าหลวงผู้นั้นเช็ดน้ำบนกระโปรงของอวิ๋นซูด้วยความตื่นตระหนก คารวะขออภัยไม่หยุด เซียวอี้เชินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เด็กๆ ลากคนตาไร้แววผู้นี้ออกไป...”        “โปรดรอก่อน คนเราล้วนเคยมีช่วงเวลาที่กระทำความผิดถพลาดทั้...