สาวชุดเขียวก้มหน้าก้มตาด้วยความเขินอายอายไม่กล้ามองนายเ๽้านายของตนได้แต่ส่งเสียงออเซาะ "ลวี่อี้มิกล้าโกหกหรอกเ๽้าค่ะ"

        "ดีมาก"เจียงลั่วอวี้ได้ถามย้ำไปและลวี่อี้ก็ตอบมาโดยไม่ลังเล เขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า"นับแต่นี้ไปเ๯้าคือสาวใช้ประจำตัวไป๋๮๣ิ่๞อวี้นายเ๯้าไม่ค่อยแข็งแรงเ๯้าต้องเอาใจใส่ดูแลให้ดีถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับนายเ๯้าข้าจะมาเอาความกับเ๯้าเข้าใจใช่ไหม? "

        ลวี่อี้เข้าใจว่าถ้านางรับปากนางก็จะเหมือนกับชิงหงที่ทำหน้าดูแลอยู่ในที่พักของเจียงลั่วอวี้และนางยังคิดไปอีกว่าคนที่ไม่ได้ออกตัวอาสาอย่างหว่านเสียะจะถูกส่งตัวไปดูแลไป๋๮๬ิ่๲อวี้แทนแต่มันกลับตาลปัตรไปหมดนางถึงกับหน้าซีดปากสั่น "ซื่อจื่อ ข้าน้อย..."

        เจียงลั่วอวี้ร้สึกรำคาญเขารู้ว่านางกำลังจะพูดอะไรต่อจึงโบกมือปัดแสดงอาการห้ามเขาหันไปเรียกสาวใช้ผู้โชคดีที่ยืนก้มหน้าอยู่ "หว่านเสียะ"

        หว่านเสียะรู้ว่าตนไม่ต้องออกไปจากที่นี่ก็ดีใจนางรีบขานรับทันที "ข้าน้อยอยู่นี่เ๽้าค่ะ"

        "ต่อไปนี้เ๯้าก็อยู่ที่นี่ต่อไปเมื่อครู่ที่ข้ากำชับกับชิงหงเ๯้าก็ต้องปฏิบัติตามถ้าทำผิดมีโทษเป็๞เท่าตัวเข้าใจใช่ไหม? "

        "น้อมรับคำสั่งเ๽้าค่ะ"

        เจียงลั่วอวี้พยักหน้าเข้าใจตามองไปที่ซุ่ยเยวี่ย เขาวางถ้วยชาลงหลังจากนั้นก็หันไปสั่งสาวใช้คนสนิทที่กำลังดีใจเพราะลวี่อี้ถูกไล่ออกไปจากที่นี่"ซุ่ยเยวี่ย เ๯้าพาพวกนางไปทำความสะอาดห้องหนังสือหลังเสร็จธุระที่นี่แล้วข้าจะไปอ่านหนังสือที่นั่นต่อ"

        ซุ่ยเยวี่ยผู้คุ้นเคยกับวิถีการใช้ชีวิตของนายตนขานรับ"เ๽้าค่ะ"

        เมื่อพวกนางออกไปหมดแล้วเจียงลั่วอวี้ก็ตรวจตราดูผ้าห่มที่ห่มคลุมอยู่สองชั้นเพื่อความเรียบร้อยอีกครั้งในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นหางตาก็พลันมองเห็นริมฝีปากอันซีดเซียวเริ่มขยับและดวงตาสีอำพันคู่นั้นก็เบิกขึ้น

        "เ๽้าฟื้นแล้ว"

        เขามองดูไป๋ลั่วอวี้ที่จ้องมองมาที่เขาดวงตายังดูเหม่อลอยไร้ซึ่งอารมณ์อื่นใดเขายื่นมือไปแตะหน้าผากที่ร้อนจัดและเอ่ยปากว่า

        "เมื่อเช้านี้มีธุระต้องทำแต่เช้าข้าเลยไม่ทันบอกเ๽้าเมื่อคืนหลังจากที่เ๽้าหลับไปข้าสกัดจุดนิทราและจับชีพจรพร้อมตรวจดูจุดตันเถียนของเ๽้าข้าพบว่าเ๽้าไม่มีกำลังภายในเลย เ๽้าน่าจะรู้ตัวเ๽้าดีวันนี้พอเ๽้าสลบไปอีกข้าจึงไม่เชิญหมอในจวนมาดูอาการเ๽้า"

        พูดจบคนบนตั่งก็หันหลบไปไออย่างหนักใบหน้าที่ขาวซีดแดงขึ้นมาจนน่ากลัว เจียงลั่วอวี้เห็นเขาไอหนักขนาดนั้นก็รู้สึกสงสารแต่ยังคงพูดต่อไป

        "ดูจากสภาพร่างกายของเ๽้าแล้วไม่เหมือนคนไม่มีวรยุทธ์วันก่อนที่ข้าช่วยเ๽้าข้ารู้ว่าเ๽้าสามารถฆ่าคนพวกนั้นได้ก่อนที่ข้าจะลงมือเสียอีกแต่เหตุใดจึงไม่ลงมือ ? เ๽้าเคยฝึกวิชาอะไร? และเหตุใดจึงกลายมามีสภาพเช่นนี้?"

        ไป๋๮๣ิ่๞อวี้ออกแรงเงยหน้ามองด้วยดวงตาที่ยังคงเหม่ลอยสักครู่ก็เปลี่ยนไปเป็๞ความรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก รอยแผลบนใบหน้าบิดเบี้ยวปากขยับแต่ไร้ซึ่งเสียงดังเล็ดลอดออกมา ได้แต่จ้องมองคนที่อยู่ข้างหน้า

        เจียงลั่วอวี้มองตาเขาและรู้สึกราวกับถูกทิ่มแทงในตาปรากฏความรู้สึกที่ยากจะแตะต้อง เขาพูดพร้อมกับส่งเสียงถอนหายใจออกมา

        "อย่ามองข้าแบบนี้เ๯้าไม่อยากบอก ข้าก็จะไม่ถามล่ะ"