สาวใช้คนสนิทได้ยินดังนั้นก็เข้าใจเพราะรู้ว่านายหญิงของตนเป็คนเ้าคิดแค้นและขี้ระแวงนางหยุดมือที่กำลังบีบนวดและเอ่ยปากถามนายหญิงต่อว่า"ท่านว่า...ที่ซื่อจื่อบอกว่าเห็นไข่มุกที่พื้นเขาแสร้งพูดขึ้นมาเพื่อจะช่วยคุณหนูหรือว่าเขาทำเช่นนี้เพื่อจะเอาใจท่านกันแน่เพคะ?"
"ที่เ้าพูดก็มีเหตุผลดูอย่างที่เจอกันครั้งแรกสิ เ้านั่นเดินทะเล่อทะล่าเข้ามาแทนที่ข้าจะหาเื่สำเร็จแต่ผลออกมาเป็อย่างไรล่ะ?"
เมื่อเจินซื่อคิดถึงเื่ที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันก็พาลคิดไปถึงครั้งที่นางถูกชนจนล้มนางนวดเบาๆ ที่หัวไหล่ สายตาแสดงอาการเ็ปออกมาคิดแล้วก็แค้นใจได้แต่กัดริมฝีปากตนเอง
"ยังไม่ทันได้เอ่ยปากก็ถูกเ้านั่นอ้างความกตัญญูข้าแค่เห็นว่าการที่สวมชุดไว้ทุกข์เข้ามาในจวนนั้นไม่เหมาะสมท่านแม่ก็มองข้าด้วยสายตาที่ระแวงว่าข้าจะไปรังแกหลานชายของท่านเลยยิ่งทำให้นางมู่ซื่อเสนอหน้าเข้ามาสอดเสียได้! "
สาวใช้คนสนิทพยักหน้าเห็นด้วย"พระชายากล่าวถูกแล้วเพคะแต่ซื่อจื่อยังอายุน้อยอาจจะดูฉลาดแต่คงไม่มีสติปัญญามากเท่าไร"
เจินซื่อหัวเราะเบาๆนางวางกระถางทำความอุ่นลงบนตั่งพลางหรี่ตาลงและเอ่ยว่า"ยังบอกอะไรตอนนี้ไม่ได้หรอก รอถึงพรุ่งนี้ตอนคัดเลือกบ่าวไพร่เราก็เลือกคนที่เป็หูเป็ตาส่งไปอยู่กับเ้านั่นเดี๋ยวก็รู้ว่าเป็คนซื่อจริงหรือแกล้งซื่อ"
บทสนทนาจบลงนายหญิงกับสาวใช้ก็เงียบสียงลงและต่างคิดอะไรต่อในใจ ส่วนคนบนหลังคาก็ค่อยๆวางกระเบื้องลงที่เดิมอย่างเบามือ ก่อนจะลอยตัวออกไปจากที่นั่นราวกับขนนก
ณสวนเตยทางฝั่งตะวันออกที่เจียงฮุ่ยพักอยู่
"ออกไปพวกเ้าออกไปให้หมด ข้าอยากอยู่คนเดียว!"
ภายใต้แสงจากโคมไฟปรากฏให้เห็นร่างของสาวงามซึ่งก็คือเจียงฮุ่ยผู้เป็เ้าของสวนเตย หลังจากถูกลงโทษนางก็เอาแต่อาละวาดกรีดร้องจนบ้านแทบแตกบ่าวไพร่ที่อยู่ตรงนั้นก็ได้แต่เอามืออุดหูเพราะทำอะไรไม่ได้
แม่นมอวิ๋นมีสีหน้ากังวลนางไปเคาะประตูที่ถูกสลักอย่างสวยงมาเบาๆ และกระซิบปลอบว่า "คุณหนูเ้าคะคุณหนูจะโมโหอย่างไรก็ได้แต่อย่าคิดมากนะเ้าคะ!"
สาวใช้อีกสี่คนที่แม้จะมีอาการหวาดกลัวแต่เมื่อมองตากันแล้วก็พากันเดินไปที่ประตูและช่วยกันปลอบประโลม"คุณหนูเ้าคะ พวกเราเป็ห่วงนะเ้าคะ"
เจียงฮุ่ยได้ยินเสียงจากนอกห้องก็ยิ่งโกรธนางลุกไปเปิดประตูอย่างรวดเร็วและจ้องหน้าบรรดาสาวใช้ด้วยใบหน้าบึ้งตึง"เป็ห่วงข้ารึ? ข้าว่าพวกเ้าอยากให้ข้าตายๆไปเสียมากกว่า! ออกไป! ออกไปให้หมด!"
