“ยกโทษให้ข้าด้วย...”เมื่อเห็นสภาพของเหยาโม่หว่านซึ่งอยู่บนเตียง เย่จวินชิงก็เอ่ยปากอย่างละอายใจ แม้ว่านางจะมองไม่เห็นและมิได้ยินแต่เขาก็ยังคงกระวนกระวายไม่อาจสงบใจได้เลย        ...