เซียวจื่อเซวียนเห็นท่าทางสงสัยของเขาจึงรีบกล่าว “พี่สะใภ้ใหญ่ยังบอกอีกว่า สิ่งสกปรกบนมือเหล่านี้พวกเราไม่สามารถมองเห็นได้แต่ต้องอยู่บนมือแน่นอน”

       เซียวฉงเหวินยิ่งรู้สึกจับต้นชนปลายไม่ถูก“ในเมื่อมองไม่เห็น เช่นนั้นเหตุใดพี่สะใภ้ใหญ่ของเ๽้าถึงบอกว่ามีเล่า? ”

       เซียวจื่อเซวียนได้ฟังดังนั้นก็ผงะไป แต่เขาก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “พี่สะใภ้ใหญ่ของข้าบอกว่ามีย่อมต้องมี พี่สะใภ้ใหญ่ยังบอกอีกว่าเด็กเล็กต้องฝึกการล้างมือและรักษาสุขอนามัยให้เป็๲นิสัย เช่นนี้ถึงจะไม่ป่วย”

       ถึงแม้เซียวฉงเหวินจะไม่เข้าใจแต่เห็นเซียวจื่อเซวียนพูดออกมาเป็๲ชุด จึงเชื่อตามนั้น “พี่สะใภ้ใหญ่ของเ๽้าช่างมีความรู้มากเสียจริง”

       เซียวจื่อเซวียนยิ้มพร้อมกล่าวอย่างได้ใจ“แน่นอนอยู่แล้ว พี่สะใภ้ใหญ่ของข้ายังเล่านิทานเป็๲ด้วย! รับรองว่าเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เ๽้าไม่เคยฟังมาก่อน”

       “นิทานที่ข้าไม่เคยฟังมาก่อน? ” เซียวฉงเหวินก็ชอบฟังนิทาน พอได้ยินดังนั้นจึงอยากฟังขึ้นมา “เล่านิทานอะไรงั้นหรือเ๽้ารีบเล่าให้ข้าฟังบ้าง”

       เซียวจื่อเซวียนกำลังจะเล่าก็ได้ยินเสียง๻ะโ๠๲เรียกของเซี่ยยวี่หลัวดังขึ้นจากด้านใน “จื่อเซวียน จื่อเมิ่ง รีบมากินข้าวได้แล้ว”

       เซียวจื่อเซวียนตักน้ำสะอาดล้างมือเสร็จจากนั้นจึงขยิบตาพร้อมกล่าว “ครั้งหน้าค่อยเล่าให้เ๽้าฟัง”

       ก่อนจะจูงมือเซียวจื่อเมิ่งเข้าไปกินข้าว

       เซียวยวี่ยืนอยู่ข้างๆมองเด็กสองคนล้างมือ ไม่ได้กล่าวอะไรแม้แต่คำเดียว

       บนมือมีสิ่งสกปรกที่มองไม่เห็น?

       เซียวยวี่มองดูมือของเขาที่ล้างมาตอนอยู่บ้านเมื่อครู่ขาวสะอาดสะอ้าน ไม่มีสิ่งสกปรกแม้แต่น้อย เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะล้างมือ แต่พอฟังวาจาของเซียวจื่อเซวียนจึงไปล้างมืออีกครั้งอย่างว่าง่าย

       ทว่า พูดถึงเ๱ื่๵๹เล่านิทานเซียวยวี่เพิ่งอ่านซีโหยวจี้เล่มแรกจบ ดูท่าว่า มีเวลาสามารถเล่านิทานเ๱ื่๵๹นี้ให้เด็กสองคนฟังได้รับรองว่าเด็กสองคนนี้ไม่เคยฟังมาก่อนแน่นอน!

       เข้าไปในบ้าน ด้านในจัดโต๊ะไว้สองตัวโต๊ะใหญ่หนึ่งตัว โต๊ะเล็กหนึ่งตัว

       กวั่นซื่อยิ้มพร้อมกล่าว“วันนี้จะดื่มสุรา จึงให้เด็กๆ นั่งโต๊ะเดียวกัน ไม่รบกวนความสุขในการดื่มสุราของพวกท่าน”

       กวั่นซื่อทำอาหารอย่างดีโต๊ะใหญ่มีทั้งเนื้อและผัก ทั้งหมูตุ๋นน้ำแดง ปลาตุ๋นน้ำแดง ไข่ไก่ มะเขือยาว พริก ถั่วฝักยาวก็มีทำอาหารเจ็ดถึงแปดอย่าง

       อาหารบนโต๊ะตัวใหญ่และตัวเล็กไม่ต่างกันมากนักเพียงแต่โต๊ะของเด็กเล็กไม่มีพริก

       ผู้ใหญ่นั่งโต๊ะใหญ่ เด็กเล็กนั่งโต๊ะเล็กทุกคนนั่งลงอย่างรวดเร็ว

       เซียวจิ้งยี่นั่งอยู่ตรงที่นั่งหลัก ด้านซ้ายมือคือเซียวยวี่ซ้ายมือเซียวยวี่คือเซี่ยยวี่หลัว ข้างนางคือหลี่หงเหมย ลูกสะใภ้ของกวั่นซื่อ ข้างหลี่หงเหมยคือเซียวเหลียนสามีของนางผู้เป็๲บุตรชายของเซียวจิ้งยี่ ข้างเซียวเหลียนคือกวั่นซื่อ กวั่นซื่อนั่งอยู่ทางขวามือของเซียวจิ้งยี่

       โต๊ะใหญ่นั่งหกคน โต๊ะเล็กมีเด็กสี่คนนั่งสบายไม่แออัด

       ทางเด็กๆ พอนั่งลงก็เริ่มกินทันที

       หลี่ซื่อรับผิดชอบรินสุรารินถ้วยสุราหน้าเหล่าบุรุษจนเต็ม

       เซียวจิ้งยี่พอจะดื่มได้บ้างวันนี้รู้สึกมีความสุข ย่อมดื่มกับเซียวยวี่ไปหลายถ้วย “เซียวยวี่ วันนี้พวกเราไม่เมาไม่กลับ”

       เซียวยวี่ก็ดื่มเป็๲ เซียวจิ้งยี่ต้อนรับขับสู้อย่างดีเขาเองก็ไม่คิดปิดบังซ่อนเร้น เซียวจิ้งยี่ให้เขาดื่ม เซียวยวี่จึงดื่มอย่างตั้งใจพอกินเสร็จหนึ่งมื้อ ก็ดื่มไปไม่น้อย

       เซี่ยยวี่หลัวกินเสร็จนานแล้วลุกจากโต๊ะไปทำซาลาเปากับกวั่นซื่อและหลี่ซื่อ

       เซี่ยยวี่หลัวสาธิตการปรุงไส้ปรุงด้วยอะไรและใส่ปริมาณเท่าไร หลี่ซื่อและกวั่นซื่อตั้งใจดูอย่างละเอียด พร้อมจดจำไว้ในใจจากนั้นจึงรีดแป้ง เซี่ยยวี่หลัวรีดแป้งซาลาเปาเป็๲แผ่นใหญ่และบาง นางหยิบแป้งมาแผ่นหนึ่งตักไส้สองช้อนใส่แผ่นแป้ง จากนั้นใช้มือสองข้าง บิดไปบิดมาก็ห่อซาลาเปาแป้งบางที่มีไส้เยอะเสร็จหนึ่งลูก

       หลี่ซื่อและกวั่นซื่อล้วนห่อซาลาเปาเป็๲พอเห็นเซี่ยยวี่หลัวห่อได้ดูดีกว่าพวกนาง จึงอยากเรียน เซี่ยยวี่หลัวไม่คิดเก็บซ่อนห่อช้าๆ อีกหลายลูก หลี่ซื่อและกวั่นซื่อเรียนรู้โดยคร่าวแล้ว เพียงแค่เพราะยังไม่ชำนาญจึงห่อได้ไม่ดีเท่าเซี่ยยวี่หลัว

       เซี่ยยวี่หลัวให้กำลังใจพวกนาง“พวกท่านห่อเพิ่มอีกไม่กี่หนต้องดูดีกว่าข้าแน่นอนเ๽้าค่ะ”

       หลี่ซื่อยิ้มพร้อมกล่าว“จีบบนซาลาเปานี้ ถูกเ๽้าห่อจนเหมือนทำดอกไม้หนึ่งดอกก็มิปาน ดูดีกว่าซาลาเปาที่ขายในตัวเมืองเสียอีก!ยวี่หลัว ฝีมือของเ๽้า สามารถขายซาลาเปาตามข้างทางได้แล้ว”

       กวั่นซื่อก็ยิ้มพร้อมกล่าว“ก็ใช่น่ะสิ ซาลาเปาทำได้ดูดี ลูกค้าก็อยากมาซื้อ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเ๱ื่๵๹ที่ไม่ใช่แค่ดูดีทั้งยังอร่อยอีกด้วย! ต้องหาเงินได้แน่นอน! ”

       “ปกติเซียวยวี่ต้องอ่านตำราข้าก็ต้องดูแลเด็กสองคน จะมีเวลาไปเปิดร้านได้อย่างไรเ๽้าคะ! แต่หากท่านป้ามีเวลา ก็สามารถลองดูได้!” เซี่ยยวี่หลัวยิ้มพร้อมกล่าว

       กวั่นซื่อได้ฟังดังนั้นก็ผงะไป หลี่ซื่อที่อยู่ข้างๆ ก็รีบหันมองกวั่นซื่อแวบหนึ่ง จากนั้นจึงหันมองเซี่ยยวี่หลัว“ยวี่หลัว เ๽้าคิดว่าข้าสามารถไปขายซาลาเปาได้อย่างนั้นหรือ? นี่เป็๲สิ่งที่เ๽้าสอนพวกเรา พวกเรา...”

       นางรู้สึกเกรงใจ

       ทั้งที่ซาลาเปานี่เซี่ยยวี่หลัวเป็๲คนสอนพวกนางนางไฉนจะทำข้ามหน้าข้ามตา ไปเปิดร้านขายซาลาเปาเป็๲ของตัวเองได้

       เซี่ยยวี่หลัวยิ้มพร้อมกล่าว“ทำไมจะไม่ได้ ข้าสอนให้ท่าน ย่อมกลายเป็๲ของท่าน ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็รู้สึกว่าหากสามารถขายซาลาเปานี่ได้ต้องขายได้ดีแน่ ถึงเวลาก็เปิดร้านเล็กร้านหนึ่ง ขายซาลาเปาไส้หมูโดยเฉพาะ ทำกับข้าวอีกสักหนึ่งหรือสองอย่างเพิ่มโจ๊กสักหนึ่งถ้วย ต้องขายดีเป็๲พิเศษแน่”

       กวั่นซื่อรู้สึกยินดีเสียยิ่งกว่ากระไรรีบเช็ดมือที่เต็มไปด้วยแป้งบนผ้ากันเปื้อน จับมือเซี่ยยวี่หลัวพร้อมกล่าวด้วยความดีใจ“ยวี่หลัว บอกตามตรง หลานชายของข้าก็อายุเก้าขวบแล้ว ข้าจะส่งเขาไปเรียนหนังสือในตัวเมืองแต่จะปล่อยให้เขาไปคนเดียวก็ไม่ได้ ข้างกายต้องมีผู้ใหญ่สักหนึ่งคน เพียงแต่หากผู้ใหญ่ไปจะหาเลี้ยงชีพอย่างไร พวกเราครุ่นคิดมาตลอด คิดไปคิดมาก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี วันนี้ได้ฟังวาจาของเ๽้าข้าก็รู้สึกอยากลอง ซาลาเปาของเ๽้าทั้งมีหน้าตาดูดีและรสชาติอร่อย ต้องมีคนโปรดปรานแน่นอนถือเป็๲ลู่ทางที่ดีที่จะหาเงินได้”

       หลี่ซื่อก็กล่าวด้วยความตื้นตัน“ใช่แล้ว พวกเราคิดมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี! ”

       “เช่นนั้นยังจะกังวลอะไรอีกเรียนทำซาลาเปาแล้ว ไปในตัวเมืองเช่าร้านสักแห่งหนึ่งก็เริ่มขายได้เลย ข้าเชื่อว่าต้องขายดีเป็๲เทน้ำเทท่าแน่นอนเ๽้าค่ะ!” เซี่ยยวี่หลัวกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

       นางยังมีสูตรการทำโหยวเถียว [1] ซาลาเปาไส้งา ซาลาเปาไส้หวาน ซาลาเปาไส้ผักดองเค็ม ซาลาเปาไส้ไหน่หวง [2] และวิธีการทำฮวาจ่วน [3] หลากหลายรูปแบบ ถึงเวลาค่อยสอนกวั่นซื่อทำทีละอย่างนางไม่เชื่อว่าร้านอาหารเช้านี้จะไม่ได้รับความนิยม

       เซี่ยยวี่หลัวกล่าวจากใจจริง ภายในใจกวั่นซื่อทั้งรู้สึกตื่นเต้นและตื้นตันตบต้นขาด้วยความยินดี “ได้! ”

       กวั่นซื่อกำลังรีดแผ่นแป้งบนมือมีแป้งอยู่ไม่น้อย พอตบลงไป แป้งบนมือจึงฟุ้งกระจายไปทั่ว

        เชิงอรรถ

       [1] โหยวเถียว หรือ อิ่วจาก้วย คือขนมแป้งเส้นยาวที่ทอดด้วยน้ำมัน ซึ่งในไทยปัจจุบันจะรู้จักกันในชื่อปาท่องโก๋

       [2] ซาลาเปาไส้ไหน่หวง คือซาลาเปาไส้ครีม

     [3] ฮวาจ่วน คือหมั่นโถว/ซาลาเปา รูปแบบหนึ่ง ซึ่งจะยืดแป้งให้เป็๲เส้นยาวแล้วม้วนเป็๲ลวดลายต่างๆคล้ายดอกไม้นานาชนิด ถ้าม้วนแล้วนึ่งโดยไม่ใส่ไส้จะคล้ายหมั่นโถว แต่ก็สามารถใส่ไส้ต่างๆเหมือนซาลาเปาได้