หลังจากถูกเจียงลั่วอวี้ชนล้มจนปวดไปทั้งร่างแต่ด้วยฐานะของซื่อจื่อและเพราะห่วงเ๱ื่๵๹ภาพลักษณ์ภายใต้สายตาของบรรดาสาวใช้ทำให้นางไม่สามารถต่อว่าอะไรได้ไหนจะหีบเครื่องประดับที่ทำเอาตาลายนี้อีก แต่ไม่ได้หมายความว่าเจินซื่อจะไม่เอาคืน

        ตอนนี้นางเห็นว่าเจียงลั่วอวี้เป็๞แค่คนไร้มารยาทที่เอาแต่นั่งคุกเข่าไม่มองหน้าใครและก็ไม่พูดอะไรอีกด้วยนางเห็นว่าโอกาสดีมาถึงแล้วจึงคิดจะใช้เหตุผลนี้พูดให้องค์หญิงลี่หยางโกรธและต่อว่าเจียงลั่วอวี้ที่ไม่รู้ธรรมเนียม

        เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วนางกำลังจะเอ่ยปากพูดแต่เจียงลั่วอวี้ที่คุกเข่าอยู่ก็เกิดตัวสั่นขึ้นมาทันที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา

        สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่เขาเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาทุกคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสีโดยเฉพาะองค์หญิงลี่หยางกับจวิ้นหวังที่อยู่เบื้องหน้าใบหน้าขาวใสและจิ้มลิ้มตอนนี้ปรากฏหยดน้ำตาไหลออกมาบนดวงหน้าอันงดงามดวงนั้น

        เจียงลั่วอวี้ยังคงคุกเข่าอยู่เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้นมาเท่านั้น ในขณะที่ร่างกายยังคงสั่นระริกดวงตาที่จ้องมององค์หญิงช่างดูน่าสงสารจับใจ ขอบตาแดงก่ำปากซีดเซียวฟันบนขบริมฝีปากล่างจนเป็๲รอยแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกที่ทั้งดีใจและเสียใจระคนกัน

        "...ท่านย่า...หลานอกตัญญูคนนี้...มากราบท่านแล้ว!"

        เสียงของเขาไม่ดังมากและติดสั่นเล็กน้อยแต่เสียงนั้นก็ดังพอจะทำให้ภายในห้องเกิดความเงียบสงัดลงนางเจินซื่อถึงกับพูดไม่ออก ส่วนนางมู่ซื่อก็ตะลึงงันแม้แต่เจียงสยงจวิ้นหวังที่ไม่แสดงอาการใดๆ ก็ยังต้องหันมาให้ความสนใจหลานคนนี้

        หลังจากที่เห็นว่าทุกคนให้ความสนใจตนเจียงลั่วอวี้ก็คลานเข่าเข้าไปหาองค์หญิงลี่หยาง และพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า"...ท่านย่า...ท่านพ่อ...จากหลานไปแล้ว...ตอนนี้...ตอนนี้หลานก็เหลือแค่ท่านย่า...กับอารองแล้ว..."

        องค์หญิงลี่หยางรู้สึกสงสารเจียงลั่วอวี้จับใจมือเหี่ยวย่นประคองใบหน้าอันงดงามของผู้เป็๲หลาน นางเริ่มสะอื้นตามขอบตาเริ่มแดง"...เด็กดี...อวี้เอ๋อร์เป็๲เด็กดี...พ่อเ๽้าอาภัพ...คิดไม่ถึงเลย..."

        คำว่าพ่อที่ออกจากปากทำสองทำให้แม้แต่เจียงสยงก็พลอยรู้สึกเศร้าไปด้วยเขามองไปที่หลานและมองไปที่องค์หญิงก็ยิ่งสงสารจนต้องถอดถอนหายใจออกมา

        อายุเพียง 15 ปีก็ต้องมากำพร้าพ่อแม่ไหนจะต้องสืบทอดตำแหน่งจากพ่อเพิ่งจะไว้ทุกข์ครบปีก็ต้องไปอยู่ที่ต้าหลงมาขออาศัยในจวนของท่านอา และยังต้องคอยระมัดระวังตัวตลอดเวลา

        คิดไม่ถึงเลยว่าบิดาและมารดาสุดที่รักจะจากไปในคืนเดียว

        เจียงลั่วอวี้หยุดร้องไห้เพราะรู้ว่าตนจะแสดงเกินจริงไม่ได้ยิ่งเล่นตัวเองก็จะยิ่งถลำลึกไปกับการแสดงครั้งนี้ทำให้รู้สึกเศร้าไปด้วยจริงๆขอบตาแดงก่ำดูแล้วน่าเวทนา ดวงตาเยือกเย็นจนเหมือนไร้แวว