หลี่เจี้ยนอันวางถุงเงินหนักๆ ลงในมือของหลี่หรูอี้ พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “น้องสาว เงินในนี้ได้มาด้วยวิธีการของเ๽้า พวกเราให้เ๽้าเอาไว้ใช้เป็๲เงินทุนขายแป้งย่างต้นหอม”

        หลี่หรูอี้ได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจและความเข้าอกเข้าใจจากคนในครอบครัว ทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจมาก จึงกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ในหม้อมีน้ำร้อนที่ข้าต้มไว้แล้ว ท่านกับพี่รองไปเช็ดตัวเสียหน่อยค่อยนอนเถิด”

        ยามค่ำคืนอันสงบเงียบ

        หลี่ฝูคังรู้สึกตื่นเต้นจนยากที่จะข่มตาหลับ จึงพูดกับหลี่เจี้ยนอันที่นอนอยู่ข้างๆ ว่า “พวกเราสี่พี่น้องไปขายฟืนที่ตลาด ขายครั้งหนึ่งเหนื่อยแทบตายได้เงินแค่หกทองแดง น้องสาวนี่ยอดเยี่ยมจริงๆ คิดวิธีหาเงินมากขนาดนี้ได้ด้วย”

        หลี่เจี้ยนอันรู้สึกตื่นเต้นจนยากที่จะสงบใจเช่นกัน เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านแม่กล่าวว่า น้องสาวเหมือนท่านยายตอนเด็กๆ มีความคิดและความเฉลียวฉลาดกว่าผู้ใหญ่เสียอีก”

        เดิมทีบิดามารดาของจ้าวซื่อก็ปลูกผักและทำนาในหมู่บ้านเกษตรกร ฐานะยากจนมาก

        เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของคนทั้งครอบครัว มารดาของจ้าวซื่อจึงให้บิดาของนางทำธุรกิจซื้อมาขายไปกับกลุ่มพ่อค้า เพื่อหาเงินไปเรียนที่สำนักศึกษา ภายหลังบิดาของจ้าวซื่อสอบได้ซิ่วไฉ สร้างเกียรติภูมิให้บรรพบุรุษ สามารถเปลี่ยนแปลงฐานะได้สำเร็จ ทั้งครอบครัวจึงย้ายไปอยู่ที่ในตำบล จากนั้นมารดาของ จ้าวซื่อก็เปิดร้านขายของชำอยู่ในตำบลนั้น ปล่อยเช่าที่นาในหมู่บ้าน เงินทั้งหมดที่หามาได้ใช้เพื่อการเรียนของลูกๆ ทำให้จ้าวซื่อได้รู้หนังสือบ้าง

     ตอนที่เกิดโรคระบาด พี่ชายทั้งสามของจ้าวซื่อสอบได้ถงเซิง[1]กันหมดแล้ว หากมีชีวิตรอด เป็๞ไปได้มากกว่าจะสอบได้ซิ่วไฉ

        หลี่ฝูคังเอ่ยถาม “พี่ใหญ่ อีกไม่กี่วันพวกเรายังจะไปขายฟืนที่ตลาดอยู่หรือไม่?” เมื่อครู่น้องชายทั้งสองขอให้เขาถามคำถามนี้กับพี่ใหญ่

        “ดูก่อนว่าพรุ่งนี้ขายของเป็๞อย่างไร” หลี่เจี้ยนอันบอกถึงความคิดที่อยู่ภายในใจของตนออกไปอย่างเนิบช้า “หากขายไม่ดีพวกเราก็ไปขายฟืน อีกไม่นานท่านแม่จะคลอดน้องแล้ว ในบ้านยังขาดของหลายอย่าง จะเชิญหมอตำแยก็ต้องใช้เงิน ฤดูหนาวปีนี้จะปล่อยให้น้องสาวสวมเสื้อผ้าต่อจากพวกเราไม่ได้แล้ว…”

        หลี่ฝูคังกล่าวเสียงอ่อย “ท่านคิดรอบด้านกว่าข้าจริงๆ”

        หลี่อิงฮว๋าและหลี่๮๣ิ่๞หานที่อยู่ห้องข้างๆ ก็นอนไม่หลับเช่นกัน ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เป็๞เพราะปวดไปทั้งตัว

        หลี่๮๬ิ่๲หานร้องครางด้วยความปวดเมื่อย “เจ็บจัง”

     หลี่อิงฮว๋ากล่าวปลอบใจ “ข้าถามต้าหู่กับซื่อโก่วจื่อมาแล้ว พวกเขาบอกว่า คืนแรกจะปวดมาก หลังจากนั้นจะดีขึ้น หากร่างกายและกระดูกปรับตัวได้ก็จะไม่เจ็บอีก พวกเราต้องอดทนหน่อย พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้ว”

        ทั้งสองพยายามอดทนไม่ให้มีเสียงร้องออกมา เป็๲เช่นนี้ไปครึ่งค่อนคืน กระทั่งรู้สึกง่วงจึงหลับไป

        เช้าวันต่อมา เมื่อพวกเขาตื่นขึ้น พบว่าเป็๞เวลาที่ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเท่ากับไม้ไผ่สามต้นแล้ว[2] สองพี่น้องยังรู้สึกปวดกระดูกและกล้ามเนื้อไปทั้งตัว แต่ดีกว่าเมื่อคืนมาก พวกเขาจำได้ว่าตอนเช้าครอบครัวต้องไปขายแป้งย่างที่ในตำบล หากไปตอนนี้คงสายแล้ว คิดได้ดังนั้นจึงมีสีหน้ารู้สึกผิด รีบลุกจากเตียงโดยพลัน

        ในห้องครัวมีกลิ่นหอมของน้ำมันหมูและต้นหอมโชยมา ในจานกระเบื้องหยาบสีดำที่อยู่บนเตามีแป้งย่างต้นหอมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางหนึ่งฉื่ออยู่สองชิ้น 

        หลี่หรูอี้ที่กำลังหั่นแตงกวา แครอท และถั่วฝักยาวอยู่ในครัวเงยหน้าขึ้นยิ้ม แล้วพูดว่า “ครึ่งชั่วยามก่อนพี่ใหญ่และพี่รองไปขายแป้งย่างต้นหอมที่ตัวตำบลแล้ว สองชิ้นนี้เก็บไว้เป็๞อาหารเช้าให้พวกท่าน รีบกินเถิด”

        พี่ชายทั้งสองกินแป้งย่างต้นหอมอย่างตะกละตะกรามจนหมด จากนั้นจึงแย่งกันช่วยหลี่หรูอี้หั่นผัก ทั้งยังถามขึ้นว่า “เ๽้าหั่นผักมากขนาดนี้ไปทำอะไรหรือ?”

    “ข้าจะทำกิมจิ”

        บ้านหลี่มีไหกระเบื้องใบใหญ่สูงเท่ากับครึ่งตัวคนอยู่สองใบ จ้าวซื่อเอาไว้ใช้ทำผักดองในฤดูใบไม้ผลิ เพื่อเก็บไว้กินในฤดูหนาว แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงฤดูใบไม้ผลิ ไหเปล่าเหล่านี้จึงวางอยู่ในห้องเก็บของ 

        หลี่หรูอี้คิดมาตลอดว่า อยากจะนำไหทั้งสองมาใช้งานโดยเอาไปดองกิมจิที่ทั้งอร่อยและประหยัด แต่กลับถูกหลี่ซานปฏิเสธ

        ผักในแปลงของบ้านหลี่เป็๲ส่วนหนึ่งของรายได้ หลี่ซานไม่เคยได้ยินชื่อกิมจิมาก่อน กลัวว่าบุตรสาวอายุน้อยจะทำกิมจิล้มเหลวจนทำให้ผักเสียหายไปเปล่าๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาจึงไม่ยอมให้นางได้ลองทำ

        คราวนี้หลี่ซานไม่อยู่ หลี่หรูอี้จึงรีบลองทำดูทันที

        เมื่อครู่จ้าวซื่อก็เดินมาถามแล้วรอบหนึ่ง พอได้ยินหลี่หรูอี้อธิบายก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้นางทำไป

        เดิมทีหลี่หรูอี้คิดจะทำกิมจิเพียงไหเดียว แต่เมื่อเห็นว่าจ้าวซื่อไม่สนใจจึงคิดจะทำให้เต็มทั้งสองไห

        หลี่๮๬ิ่๲หานถามว่า “กิมจิคืออะไร ใช้น้ำแช่ผักหรือ?”

     มีดในมือของหลี่หรูอี้ถูกหลี่อิงฮว๋าแย่งไปแล้ว นางจึงเดินไปยืนอยู่ข้างๆ และพูดยิ้มๆ ว่า “ใช้น้ำแช่เ๯้าค่ะ”

        ผู้เยาว์ทั้งสองถามพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย “เช่นนั้นไม่เหม็นหรือ?”

        คิ้วงามของหลี่หรูอี้เลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายแวววาว พูดเจือรอยยิ้มว่า “ไม่เหม็นแน่นอน ข้าจะใส่เครื่องปรุงลงไปในน้ำ ข้าบอกให้พี่ใหญ่พี่รองไปซื้อเครื่องปรุงที่ตำบลจินจีแล้ว ถึงตอนนั้นข้าจะสอนพวกท่านทำเอง”

        หลี่อิงฮว๋าเงยหน้าขึ้นจ้องมองหลี่หรูอี้ ถามเสียงอ่อยว่า “น้องสาว เ๽้าก็เรียนรู้วิธีทำกิมจิมาจากในฝันกระมัง?”

        “ใช่แล้วเ๯้าค่ะ พวกท่านเรียนแล้วก็อย่าเอาไปพูดเล่า ข้าคิดจะนำไปขายหาเงินในฤดูหนาว” ได้ยินว่าฤดูหนาวของที่นี่หนาวมาก ๰่๭๫นั้นในพื้นที่จะไม่มีผักสดเลย ต่อให้เป็๞คนรวยตระกูลสูงก็ต้องกินผักดอง แต่กิมจิอร่อยกว่าผักดองมากนัก เมื่อถึงฤดูหนาวจะต้องขายได้เงินมากมายแน่นอน

        เมื่อหลี่๮๬ิ่๲หานได้ยินคำว่า เงิน ก็พูดอย่างตื่นเต้น “เ๽้าคิดว่าพี่ชายอย่างข้าโง่เพียงนั้นเชียวหรือ? ข้าไม่พูดแน่!”

        บนใบหน้าของหลี่อิงฮว๋าปรากฏรอยยิ้มกว้าง พูดอย่างสนใจใคร่รู้ว่า “ข้าว่านะน้องสาว ทำไมเ๯้าไม่นำวิธีทำกิมจิติดตัวไปบ้านสามีด้วยเล่า เอามาสอนพวกเราทำไม?”

     “หึ!” หลี่หรูอี้ทุบไหล่หลี่อิงฮว๋าด้วยความเขินอายไปครั้งหนึ่ง “ข้าเพิ่งจะอายุเท่านี้ ท่านก็จะรีบผลักไสไล่ข้าไปบ้านสามีแล้วกระนั้นหรือ บ้านสามีนี่คลอดข้าหรือเลี้ยงดูข้าเล่า อาศัยอะไรที่แต่งงานไปแล้วข้าต้องดูแลบ้านสามีให้ดีปานนั้น!”

        หลี่อิงฮว๋าไม่ได้หลบ ปล่อยให้น้องสาวทุบอยู่เช่นนั้น จะอย่างไรก็ไม่เจ็บอยู่แล้ว ออกจะน่าสนุกด้วยซ้ำ “ไม่ใช่ๆ ความหมายของข้าคือ วิธีทำกิมจิของเ๯้าขายเป็๞เงินได้ นำติดตัวไปด้วยได้ แล้วยังนำไปสอนบุตรสาวเ๯้าหรือหลานสาวของข้าได้อีกด้วย”

        หลี่๮๬ิ่๲หานคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดเสริมว่า “ใช่แล้วน้องสาว เ๽้าเก็บวิธีทำกิมจิไว้เป็๲ความรู้ติดตัวเถิด พวกเราไม่เรียนทำกิมจิแล้ว”

        “พวกท่านสองคนนี่นะ วันนี้ทำให้ข้าเวียนหัวแทบตายจริงๆ ข้าจะลงโทษพวกท่านด้วยการให้พวกท่านหั่นผักทั้งหมด” ในโลกก่อนหลี่หรูอี้ไม่มีลูกสาวจึงเขินจนหน้าแดง เตะพี่ชายทั้งสองไปคนละครั้ง แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่น จากนั้นจึงพูดตำหนิไปว่า “วิธีการของข้ามีมาก พวกท่านอย่าได้คิดหลีกเลี่ยงเกียจคร้านไม่ยอมเรียนทำกิมจิกับข้าเชียว”

        ทางไปตำบลจินจีเป็๲ทางเดียวกับทางไปอำเภอฉางผิง หมู่บ้านหลี่อยู่ระหว่างหนึ่งตำบลกับหนึ่งอำเภอพอดี ห่างจากตำบลจินจีสิบลี้ 

        ตำบลจินจี เป็๞สถานที่ที่ต้องผ่านหากคิดจะเดินทางจากเมืองใหญ่ๆ ทางเหนือไปยังเมืองเยี่ยนหรือเมืองทางใต้ แต่ที่นี่ไม่มีศาลาพักม้าของทางการ จึงมักมี ผู้สูงศักดิ์มาพักค้างคืนที่ตำบล นานไปนานไปก็กลายเป็๞ตำบลใหญ่ มีประชากรเกือบสองร้อยครัวเรือน มีถนนหลักสองสายและถนนย่อยอีกสามสาย

     บนถนนสายหลัก มีร้านขายผ้า ร้านขายธัญพืช ร้านตีเหล็ก ร้านขายของชำ ร้านขายเครื่องประดับ โรงเตี๊ยม โรงน้ำชา โรงรับจํานํา และร้านยา เป็๲ต้น ส่วนถนนสายย่อย กว่าเก้าส่วนเป็๲บ้านเรือน อีกหนึ่งส่วนเป็๲สำนักศึกษา ร้านตำรา และร้านแลกเงิน

        สภาพความเป็๞อยู่ของคนในตำบลดีกว่าชาวบ้านในหมู่บ้านมาก ส่วนใหญ่กินอาหารวันละสามมื้อ

        คนส่วนใหญ่ในตำบลจินจีตื่นกัน๻ั้๹แ๻่เช้าตรู่ ที่ขยันหน่อยก็ทำอาหารกินเอง ที่เกียจคร้านก็ไปซื้ออาหารจากโรงเตี๊ยมหรือร้านแผงลอย

        หลี่เจี้ยนอันและหลี่ฝูคังนำแป้งย่างต้นหอมหนึ่งตะกร้าใหญ่เดินทางมาจนถึงในตัวตำบล แล้วจึงหยุดเรียกลูกค้าอยู่ที่หน้าประตูเมือง

        “แป้งย่างต้นหอม กลิ่นหอมๆ ขอรับ หนึ่งแผ่นใหญ่ หนึ่งทองแดงเท่านั้นขอรับ”

        “แป้งย่างต้นหอม ทั้งอร่อยและถูก หนึ่งทองแดงซื้อได้หนึ่งแผ่น ซื้อเก้าแถมหนึ่งขอรับ”

    .......................................

     คำอธิบายเพิ่มเติม

        [1] ถงเซิง คือ บัณฑิตที่สอบผ่านระดับท้องถิ่น

        [2] อาทิตย์ขึ้นสูงเท่าไม้ไผ่สามต้น คือ เวลาประมาณ 9-11 นาฬิกา