ภายในป่าแห่งนี้เป้าหมายแรกที่ผมจะโจมตีคือมอนสเตอร์ซึ่งมีเลเวลต่ำสุดนั่นก็คือ ก็อบลินหมวกเหล็กมอนสเตอร์ตัวนี้เลเวล 34 ซึ่งห่างจากผมไม่มาก จึงทำให้ผมเห็นค่าสถานะของมันการโจมตีของมันนั้นธรรมดา แต่พลังป้องกันยังถือว่าสูงอย่างไรก็ตามไม่ได้เป็ปัญหาใหญ่อะไร และเ้านี่คงจะเป็บันไดก้าวสู่เลเวล 30ของผม
……
ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืนเ้าก็อบลินหมวกเหล็กเดินสวนกันไปมาในป่าพร้อมเปล่งเสียงร้องเป็เสียงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ร่างกายของมันดูเหมือนคนแคระแถมท่าทางจะโเี้มากด้วย
“โจมตีได้! ”
สิ้นสุดคำสั่งของผมเ้าจุกนมก็กระพือปีกพุ่งใส่ก็อบลินหมวกเหล็กตัวหนึ่งทันทีจนทำให้เืของอีกฝ่ายลดลงเกือบ 800 พอยต์ในเวลาอันรวดเร็วส่วนผมก็ถือคทาพุ่งไปด้านหน้าพร้อมกับใช้สกิลโจมตีแบบคอมโบเลเวล 2
“-118! ”
“-99! ”
เป็ไปอย่างที่คิด... การโจมตีดูย่ำแย่กว่าเ้าจุกนมมากเลยแฮะเป็เพราะคทาของผมมีการโจมตีที่น้อยมาก เทียบเท่ากับดาบชิงเฉิงได้เพียง 10% เท่านั้นการเปลี่ยนอาวุธในมือเป็สิ่งสำคัญที่ผมต้องจัดการให้เร็วที่สุด
หลังจากโจมตีอย่างต่อเนื่องเ้าก็อบลินก็ถูกฆ่าตายพร้อมกับร่างของมันที่ล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้นผมเรียกใช้สกิลรักษาชีวิตก่อนจะเพิ่มเืให้เ้าจุกนมจนเต็มหลอดในเวลาเดียวกันก็หยิบไอเท็มที่ถูกดรอปขึ้นมาดู
[ขวานก็อบลิน] (อุปกรณ์ระดับขาว)
พลังโจมตี:25-40
เลเวลที่สามารถใช้งานได้ :30
……
พอได้เห็นค่าสถานะของมันแล้วผมก็เก็บลงกระเป๋าทันทีตอนนี้บรรดาผู้เล่นมีระดับสูงขึ้นมากและจำนวนมากกว่าครึ่งก็ไม่มีใคร้าอุปกรณ์ระดับขาวแล้วด้วยแต่ถ้าเอาไปขายก็คงได้กลับมาสักกี่สิบเหรียญเงินแหละเพราะเลเวลของมันก็ถือว่าสูงมากในเวลานี้
หลังจากฆ่าก็อบลินเพิ่มอีกสิบกว่าตัวค่าประสบการณ์ของผมก็มาถึง 94%แล้ว อีกนิดเดียว! ตอนที่ผมฆ่าก็อบลินได้ ก็มีไอเท็มขวานก็อบลินลงมา7 ชิ้น ซึ่งเป็อุปกรณ์ระดับขาวทั้งหมด
ระหว่างที่ง่วนอยู่กับการฆ่าก็อบลินทันใดนั้นพื้นดินก็แตกออก ให้ตายเถอะ ความรู้สึกนี่มันคุ้นๆ แฮะ
ใจผมเริ่มเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆดูเหมือนว่าผมจะเจอกับเ้าหนอนโสมแล้วสิเนี่ยเ้าตัวอ้วนที่ทำให้อาจารย์ของผมน้ำลายสอจะว่าไปมันก็เหมือนกับโสมเป๋าฮื้อเหมือนกันนะเนี่ย
ฟึบ!
หัวของเ้าหนอนโสมโผล่ขึ้นมาทันใดนั้นผมก็รู้สึกคุ้นเคยกับหลังของมัน ดูเหมือนจะมีาแที่กำลังฟื้นตัวอยู่ไม่ผิดแน่ เ้านี่ต้องเป็เ้าหนอนโสมที่ถูกพวกผมจัดการก่อนหน้านี้แน่ๆ
เมื่อเปิดกระเป๋าดูก็พบว่าผมยังมีปลาเค็มขนาดใหญ่อยู่ตัวหนึ่งซึ่งได้มาจากผู้คุมสัตว์และมันก็สามารถล่อเ้าหนอนนี่ได้ ค่า HP ของเ้าหนอนตัวนี้มีถึง 5,000 พอยต์ และครั้งนี้ผมจะต้องจัดการมันให้ได้!
หลังจากวางแผนแล้ว ผมก็เอาเ้าจุกนมไปเก็บก่อนจะค่อยๆ ย่องไปด้านหน้าห่างจากเ้าหนอนโสมราวๆ 100 เมตรแล้วโยนปลาเค็มไปที่พื้นและเนื่องจากลมที่พัดมา ทำให้กลิ่นของปลาลอยไปเตะจมูกของเ้าหนอนโสม
……
ผมซ่อนตัวและแอบดูทุกอย่างเงียบๆเ้าหนอนตัวนี้ได้รับาเ็มาก่อน ครั้งนี้มันคงจะระวังตัวมากขึ้นผมเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ เกือบ 10 นาทีโดยไม่ขยับเขยื้อน ไม่เป็ไร ผมทนได้ผมรอไหว!
และในที่สุดร่างของเ้าหนอนโสมก็ผุดขึ้นจากพื้นดินก่อนจะปรี่มายังปลาเค็มที่ผมวางไว้
ผมะโออกจากพุ่มไม้ก่อนจะหยิบขวานก็อบลินออกมาฟาดไปที่พื้นโดยหันด้านคมไปอีกฝั่งหนึ่ง ที่ผมทำแบบนี้เพราะมันเป็กับดักที่ใช้งานได้ง่าย
จากนั้นผมก็โยนขวานไปรอบๆตัวเ้าหนอนโสมถึง 7 เล่ม โดยสัญชาตญาณของสัตว์แล้วหากถูกโจมตีก็จะกลับไปยังเส้นทางเดิมอัตโนมัติ และด้วยความระแวดระวังเกินไป ทำให้มันไม่กล้าไปยังทิศทางอื่นที่ไม่เคยไปมาก่อน
ผมยื่นมือไปข้างหน้าก่อนที่ร่างของเ้าจุกนมจะปรากฏขึ้นอีกครั้งมันบินตรงไปยังเ้าหนอนโสมอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้สกิลโจมตีแบบคอมโบและฝังเหล็กในของมันไปพร้อมๆ กัน ขณะที่ผมก็เรียกใช้สกิลโจมตีแบบคอมโบเช่นกันหลังจากที่เ้าหนอนอ้วนกินปลาเค็มเข้าไปแล้วมันก็รีบถอยหลังแล้วก็กลับวนเข้าสู่เหตุการณ์เดิมเหมือนก่อนหน้านี้ทว่าครั้งนี้เ้าจุกนมยังคงบินตามไปติดๆ
“กี้กี้... กี้กี้...”
เ้าหนอนโสมเปล่งเสียงร้องพร้อมกับรีบหนีสุดกำลังทันใดนั้นที่ท้องของมันก็ปรากฏรูขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่ากับดักก่อนหน้านี้จะได้ผลแฮะตอนนี้เืของมันลดลงไปเกือบๆ 500พอยต์แล้ว
ผมถือคทารีบวิ่งตามจากนั้นใช้คทาทุบตัวมัน ขณะที่เ้าจุกนมก็โจมตีอย่างต่อเนื่อง
เืของเ้าหนอนโสมลดลงเรื่อยๆแต่เป็เพราะเซลล์สมองของมันมีเพียงส่วนเดียว ทำให้มันไม่ได้มีไหวพริบมากมายเท่าไรนักจึงยังคงยึดวิธีการเดิมอยู่โดยยังคงเลือกกลับไปที่เดิมจนทำให้มันถูกขวานเฉือนลำตัวจนเืลดลงอีกครั้ง
พอเห็นว่าเ้าหนอนโสมใกล้จะกลับเข้าไปในถ้ำได้อีกครั้งผมก็ร้อนใจ ทว่าในตอนนั้นเองมันเปล่งเสียงร้องก่อนร่างจะล้มลง
กริ๊งๆ!
เหรียญเงินจำนวนหลายสิบตกลงมาที่พื้นพร้อมเกราะเหล็กที่แวววาวก็ถูกดรอปลงมาเมื่อผมหยิบขึ้นมาค่าสถานะก็ปรากฏขึ้น
[เกราะธรณี] (อุปกรณ์ระดับทองแดง)
ประเภท :เกราะเหล็ก
พลังป้องกัน:70
ค่าพละกำลัง:+19
เพิ่มเติม:เพิ่มพลังการโจมตีให้กับผู้ใช้ 15 พอยต์
เลเวลที่สามารถใช้งานได้ :30
……
ขณะที่กำลังถือเกราะธรณีในมือผมก็อดยิ้มไม่ได้ หลังจากที่ผมขึ้นเลเวล 30 ผมจะสามารถใช้เกราะพวกนี้ได้หมดเลย
ผมนำเกราะใส่ลงไปในกระเป๋าเก็บไอเท็มก่อนจะจับหางของเ้าหนอนโสมลากกลับค่ายระยะเวลาในการเดินทางราวๆ 30นาที ในที่สุดผมก็กลับมาถึง ให้ตายเถอะเสียงกรนของผู้คุมสัตว์นี่ดังสนั่นอย่างกับเสียงฟ้าผ่า ฝันหวานน่าดูเลยสินะ
เมื่อกลับมาถึงเต็นท์แล้วผมก็เดินไปเตะขาของผู้คุมสัตว์ “อาจารย์ ดูสิ ผมเอาอะไรกลับมาฝาก”
“หือ? ”
ผู้คุมสัตว์ลุกขึ้นมาท่าทางงัวเงียทว่าพอได้เห็นหนอนโสมเขาก็ดีดตัวขึ้นอย่างแรง “เ้าหนู นี่จับมันมาได้แล้วเหรอเนี่ย? ดูเหมือนว่าข้าต้องมองเ้าใหม่แล้วสินะ! ”
ผม :“…”
ผู้คุมสัตว์ออกอาการตื่นเต้นก่อนจะยกมือขึ้นป้องปากพร้อมกับเปล่งเสียงคำรามไปยังเมืองัภายในไม่ถึงหนึ่งนาที ทหารจากเมืองัก็วิ่งมา “ท่านต๋าหลิน เกิดอะไรขึ้นหรือถึงได้เรียกพวกเรามาดึกดื่นขนาดนี้? ”
ต๋าหลินผายมือออก “พวกเ้าดูนั่นสิ”
“เอ๋? ”
“นั่นมัน... นั่นมันหนอนโสมในตำนานนี่ พระเ้า!ว่ากันว่าเ้าหนอนโสมนี่จับตัวได้ยากมากเลยนะแต่พวกท่านก็ยังสามารถจับเ้าหนอนอวบอ้วนนี่มาได้”
“นี่เป็ผลงานของผู้เก็บกวาดคนใหม่”
“เยี่ยมมากเลยเมืองัเย็นต้องตกรางวัลให้เ้าอย่างงาม”
ทันใดนั้นหัวหน้านักรบก็เดินมาตบบ่าของผม “ข้าขอเป็ตัวแทนของาาลัวหลินแห่งเมืองัเย็นมอบรางวัลให้กับคุณงามความดีของเ้าในครั้งนี้”
“ติ๊ง! ”
ข้อความจากระบบ:ยินดีด้วยท่านได้ส่งมอบวัตถุดิบล้ำค่า รางวัลที่ท่านจะได้รับคือค่า EXP 24,000 พอยต์ ค่าเสน่ห์ 1 พอยต์ ตอนนี้ค่าความนิยมของท่านภายในเมืองัเย็นได้เพิ่มขึ้นแล้ว
……
สวบ!
แสงสีทองสาดลงมาที่ตัวผมในที่สุดผมก็ได้เลเวล 30 สักที!
ผมรีบหยิบของออกจากกระเป๋าจากนั้นก็สวมรองเท้าบูตเงินและเกราะธรณีทันที เจ๋งชะมัดพลังป้องกันของผมเพิ่มขึ้นเยอะเลยแฮะ ใส่ของพวกนี้แล้วยิ่งทำให้ผมดูเหมือนนักรบมากขึ้นไปอีกนะเนี่ย
อาวุธในมือของผมเปลี่ยนจากคทาเป็ดาบชิงเฉิงซึ่งเป็อาวุธระดับทองชิ้นแรกของเซิร์ฟเวอร์นี่สิ ถึงจะเป็ตัวช่วยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมหลังจากสวมใส่อาวุธแล้วผมก็เปิดค่าสถานะของตัวเองเพื่อดูการเปลี่ยนแปลงทันที
[เซียวเหยาจื้อจ้าย] (ผู้เก็บกวาดแดนั)
เลเวล:30
พลังโจมตี:514-695
พลังป้องกัน:259
HP:740
MP:320
ค่าเสน่ห์ :26
……
พลังโจมตีของดาบชิงเฉิงแข็งแกร่งมากจนทำให้พลังโจมตีของผมในเวลานี้เกือบจะแตะ 700 พอยต์ นอกจากนี้ยังมีพลังป้องกันที่เพิ่มขึ้นถึง259 พอยต์ด้วย จุ๊ๆ และเมื่อรวมกับรองเท้าบูตและดาบชิงเฉิงทำให้ผมมีค่าทางกายภาพถึง 41 พอยต์ ตอนนี้ค่า HP ของผมมาถึง 740 พอยต์แล้ว ในที่สุดผมก็ได้กลายเป็ผู้เล่นเกราะหนักที่มีค่าเืสูงสักที
เคร้ง!
ทันทีที่ถือดาบในมือ พลังโจมตีก็เพิ่มขึ้น10% โดยอัตโนมัติ
ผมพลิกมือไปมาพร้อมกับปล่อยให้ดาบชิงเฉิงหมุนไปตามแรงสะบัดของข้อมือการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นจะเข้าถึงได้ง่ายๆ หากไม่มีดาบเอาละ ถึงเวลาเก็บเลเวลอย่างจริงจังสักที
หลังจากบอกลาอาจารย์ต๋าหลินแล้วผมก็มุ่งหน้าเข้าป่าทันที ครั้งนี้ผมโจมตีไฮยีน่าป่าเลเวล 36 ไฮยีน่าชนิดนี้เ้าเล่ห์มากทั้งยังมีความว่องไวสูง แต่ผมคิดว่าตนเองสามารถจัดการมันได้
ห่างออกไป 20 เมตร ไฮยีน่าตัวหนึ่งเปล่งเสียงร้อง
“ลุย! ”
ครั้งนี้ผมให้เ้าจุกนมรออยู่ที่เดิมส่วนตัวผมเป็คนเริ่มโจมตี แสงจากดาบส่องประกายพร้อมกับแสงสีทองที่ลอยอยู่บนใบมีดเอาละ ถึงเวลาเรียกใช้งานสกิลโจมตีแบบคอมโบเลเวล 2 แล้ว
พรวด พรวด!
“-379! ”
“-401! ”
หลังจากเห็นตัวเลขค่าความเสียหายแล้วผมก็อดรู้สึกดีใจไม่ได้ นี่แหละคือสิ่งที่ผม้า
ไฮยีน่าเปล่งเสียงคำรามก่อนจะใช้กรงเล็บฟาดเกราะธรณีของผมจนเกิดรอยข่วนลึกทว่ามันกลับสร้างความเสียหายเพียง 97 พอยต์เท่านั้น หึๆแกทำอะไรเกราะหนักนี่ไม่ได้หรอก
ผมใช้ดาบฟาดไปตรงหน้าพร้อมกับเริ่มโจมตี 5 สเต็ป โดยใช้รูปแบบแทงฟัน สับ ชน และตัดไปที่ไฮยีน่าอย่างแรง โดยที่การโจมตีในครั้งนี้ใช้เวลาไป 2.9วินาทีเท่านั้น ก่อนที่ร่างของไฮยีน่าจะถอยออกไป
การโจมตี 2 ครั้งทำให้ไฮยีน่าเลเวล 36 ลงไปนอนตายอยู่ที่พื้นได้ในที่สุด
ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยความตกตะลึงความรู้สึกในการโจมตีเมื่อครู่เป็อะไรที่สุดยอดมากมันเหมือนกับสกิลอันคุ้นเคยที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง การโจมตีติดต่อกันถึง 5 ครั้งนี้ถูกร่นระยะเวลาลงทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันควรจะมีการคูลดาวน์มากกว่า 1 วินาทีด้วยซ้ำดูเหมือนว่าผมจะสร้างกระบวนท่าของตัวเองสำเร็จแล้ว
……
ผมรู้สึกดีใจจนเผลอยิ้มออกมาในเวลานั้นเองเสียงข้อความก็ดังขึ้น ซึ่งมาจากผู้เล่น ID ชางถงเลเวล 33...คุณหนูหลินหว่านเอ๋อร์นี่เอง
“นี่หลี่เซียวเหยา ยังเก็บเลเวลอยู่เหรอ? ” เธอถาม
“อื้อ นี่ก็สามทุ่มแล้ว คุณหนูจะลงไปหาอะไรกินแล้วใช่ไหม?”
“ใช่ จะไปด้วยกันไหม? ”
“จะลงไปเดี๋ยวนี้เลยครับ เดี๋ยวผมไปรอใต้หอนะ”
“อื้อ”
