เฉียนอวี้ขับรถมามาถึงเขตเมืองเก่า

        “น่าจะเป็๞ที่นี่ ฉันลงรถตรงนี้ก็แล้วกัน รถของนายมันดูสะดุดตาไปหน่อย” เย่ฝานเอ่ย

        เฉียนอวี้มองเย่ฝาน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “คุณชายเย่ ผมไปกับคุณได้ไหมครับ”

        เย่ฝานพยักหน้าแล้วตอบว่า “ดีเหมือนกัน”

        เย่ฝานและเฉียนอวี้แอบเข้าไปในโรงงานร้างแห่งหนึ่ง อู่หาวเฉียงถูกปิดปากมัดอยู่บนเก้าอี้

        “ลูกพี่ ตระกูลอู่บอกว่าเงินค่าไถ่สองร้อยล้านหยวนมันมากไป ทรัพย์สินของบ้านตระกูลอู่เอาไปลงทุนในธุรกิจหมดแล้ว ถ้าจะให้นำเงินออกมาพวกเขาก็ต้องขายบริษัท เ๹ื่๪๫แบบนี้ไม่ใช่จะจัดการเสร็จในวันสองวัน แล้วอย่างนี้พวกเราก็ต้องรอเวลาต่อไปน่ะสิ”

        “เ๽้าโง่ เห็นอยู่ว่าคนตระกูลอู่กำลังถ่วงเวลา”

        “ลูกพี่ ผมคิดว่าพวกมันไม่กล้าบิดพลิ้วแน่ ตระกูลอู่ก็มีเพียงหลานชายคนนี้เท่านั้นที่จะเป็๞ผู้สืบสกุล เด็กนี่มีความสำคัญต่อพวกมันมาก”

        “เ๱ื่๵๹นี้ถ้าปล่อยไว้นาน อาจจะเกิดปัญหาตามมาได้”

        “ถ้าอย่างนั้น พวกเราเรียกเงินน้อยกว่านี้หน่อยดีไหม”

        “ไม่ได้ ต้องได้สองร้อยล้านเท่านั้น จะน้อยกว่านี้ไม่ได้”

        อู่หาวเฉียงมองคนเ๮๧่า๞ั้๞ด้วยความกังวล แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

        "ลูกพี่ จะให้เด็กคนนี้กินอะไรหน่อยไหม?"

        "ไม่ต้อง อดอาหารหนึ่งวันไม่ทำให้มันหิวตายหรอก!"

        เฉียนอวี้แอบมองอู่หาวเฉียงจากที่ไกลๆ พลางพูดพึมพำว่า เ๽้าเด็กนั่นน่าเวทนาจริงๆ ไม่ได้กินอะไรเลยมาตั้งหนึ่งวัน เด็กคนนี้เป็๲เป็๲หลานหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลอู่เชียวนะ!

        เย่ฝานนำปล้องไม้ไผ่ขนาดเล็กออกมาจุด ใช้เวลาชั่วครู่ก็มีควันลอยขึ้นมา ควันยาสลบฟุ้งกระจายไปทั่วคลังสินค้า ไม่นานกลุ่มคนที่อยู่ด้านในก็สลบไสลไปทีละคนสองคน

        เฉียนอวี้เบิกตาอ้าปากค้างตกตะลึงกับภาพที่เกิดตรงหน้า มันเหมือนกับกำลังถ่ายละครอยู่อย่างไรอย่างนั้น! ที่แท้ควันที่ดมแล้วสลบมีจริงๆ หรือนี้

        “คุณชายเย่ พวกนั้นสลบไปหมดแล้วครับ”

        เย่ฝานพยักหน้าแล้วพูดอย่างเจ็บใจว่า “อืม พวกมันโดนยาสลบเข้าไป กว่าจะได้ยาสมุนไพรตัวนี้มา ฉันต้องเสียเงินไปสองแสนหยวน พวกมันมีปืน ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวว่าพวกมันจะจนตรอกแล้วพลั้งมือฆ่าเสี่ยวเฉียงล่ะก็ ฉันคงไม่ยอมจ่ายหนักขนาดนี้หรอก”

        เฉียนอวี้กล่าวด้วยความชื่นชมว่า “คุณชายเย่ คุณสุดยอดไปเลยครับ!”

        เย่ฝานตอบกลับอย่างภูมิใจ “เอาล่ะๆ นายถือนี่ไว้”

        เย่ฝานส่งยันต์กันพิษให้กับเฉียนอวี้หนึ่งแผ่น เขารับมาโดยไม่ถามอะไรสักคำ

        เฉียนอวี้ตามเย่ฝานเข้าไปในคลังสินค้า เย่ฝานพุ่งเข้าไปใกล้พวกโจรลักพาตัวที่ไม่ได้สติและเตะพวกมันคนละที ทุกครั้งที่เตะจะได้ยินเสียงกระดูกหักดังขึ้น เฉียนอวี้หันไปดูก็พบว่าโจรที่ถูกเตะมือและขาต่างคดงอผิดรูปไปตามๆ กัน

        เย่ฝานแก้มัดให้กับอู่หาวเฉียงแล้วอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน พลางกล่าวว่า “ไปกันเถอะ”

        เฉียนอวี้พยักหน้าแล้วตอบว่า “ครับ”

        เย่ฝานอุ้มอู่หาวเฉียงออกมาด้านนอก “ยันต์ของนายเอามาให้ฉัน”

        เฉียนอวี้ส่งยันต์ให้กับเย่ฝาน เฉียนอวี้ตกตะลึงที่ได้เห็นว่าตัวหนังสือบนยันต์จางลงไปไม่น้อย “ยันต์กันพิษนี้ยังมีพลังหลงเหลืออยู่ อย่าให้เสียเปล่า” เย่ฝานเอายันต์ตบไปที่ร่างของอู่หาวเฉียงเบาๆ ยันต์นั้นพลันมลายกลายเป็๲ฝุ่นในพริบตา

        เปลือกตาทั้งสองข้างของอู่หาวเฉียงปิดอยู่เหมือนเดิม เขายังไม่ได้สติฟื้นคืน

        เฉียนอวี้มองไปที่อู่หาวเฉียงพลางถามอย่างประหลาดใจว่า “ทำไมเขายังไม่ฟื้นล่ะครับ”

        “เพราะว่าโดนยาสลบน่ะสิ”

        “ยันต์กันพิษช่วยไม่ได้เหรอครับ?” เฉียนอวี้เอ่ยถาม

        เย่ฝานยักไหล่พลางตอบว่า “อ่อ ยันต์ที่ใช้เมื่อครู่มันไม่สมบูรณ์ นายเองก็ใช้พลังจากยันต์ไปไม่น้อย”

        “ถ้าอย่างนั้นจะใช้ยันต์เพิ่มอีกแผ่นไหมครับ?”

        “ไม่ล่ะ ยังไงเด็กนี่ก็คงต้องใช้เวลาหลับสักพักถึงจะตื่นขึ้นมา ยันต์ที่มีประหยัดไว้หน่อยก็ดี” เย่ฝานพูดอย่างไม่ใส่ใจ

        เฉียนอวี้ “…” คุณชายเย่ช่างเป็๲คนมัธยัสถ์จริงๆ!

        “เด็กคนนี้ตัวหนักจริงๆ! ทั้งที่อดอาหารมาหนึ่งวันเต็มแท้ๆ น้ำหนักไม่ลดลงบ้างเลยหรือไง” เย่ฝานบ่นพึมพำ

        เฉียนอวี้ “…”

        ...

        ณ บ้านตระกูลอู่

        “เป็๞ยังไงบ้างคะ?” ถังหนิงมองไปยังอู่ซือหาน

        อู่ซือหานขมวดคิ้วพลันตอบว่า “โจรเรียกค่าไถ่ไม่ยอมรับโทรศัพท์”

        ถังหนิงร้องไห้โฮออกมา “ไม่ใช่ว่าลูกเราถูกพวกมันฆ่าไปแล้วนะคะ”

        อู่เถิง๮๬ิ๹ใช้ไม้เท้ากระทุ้งพื้น “จะเป็๲ไปได้ยังไง อย่าพูดอะไรที่ทำให้ตัวเองเสียขวัญเลย”

        ถังหนิงถูกอู่เถิง๮๣ิ๫ตวาดไปหนึ่งครั้ง จึงไม่กล้าร้องไห้ต่อ

        โทรศัพท์ของถังหนิงดังขึ้น ถังหนิงจึงรีบรับสายทันที “ฮัลโหล”

        “คุณป้าหนิงคะ หนูกับเสี่ยวเฉียงกำลังกินไก่ทอดเคเอฟซี พวกเราจะกลับบ้านดึกหน่อยนะคะ” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วของถังหน่วนดังขึ้น

        “เธอกับเสี่ยวเฉียงกำลังกินไก่ทอด เธอแน่ใจนะว่ากำลังกินไก่ทอดกับเสี่ยวเฉียงน่ะ?” ถังหนิงถามอย่างไม่เชื่อ

        “ใช่แล้วค่ะ! โจรที่ลักพาตัวเสี่ยวเฉียงไปโดนวางยาในอาหาร พวกมันสลบไปทั้งหมด เสี่ยวเฉียงก็เลยหนีออกมาได้ค่ะ”

        ถังหนิง “…” โดนวางยาในอาหาร “หนวนหน่วน ขอคุยกับเสี่ยวเฉียงหน่อยได้ไหม”

        “แม่ครับ ผมปลอดภัยดี ตอนนี้กำลังกินไก่ทอดเคเอฟซีอยู่ที่ว่านต๋าพลาซ่า เดี๋ยวผมจะกลับแล้ว แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ พวกโจรที่ลักพาตัวผมมันจบเห่แน่ เพราะผมแจ้งความแล้ว แม่ครับแบตโทรศัพท์ใกล้จะหมดแล้ว ผมไม่คุยแล้วนะครับ” อู่หาวเฉียงกล่าว

        ถังหนิง “…” ถังหนิงไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ โทรศัพท์ถูกตัดสายไปแล้ว

        อู่เถิง๮๣ิ๫มองถังหนิงแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

        ถังหนิงกะพริบตาถี่ๆ แล้วตอบว่า “หนวนหน่วนโทรมา บอกว่าเสี่ยวเฉียงหนีออกมาได้แล้ว น่าจะไม่มีอะไรต้องเป็๲ห่วงแล้วล่ะค่ะ”

        “ถังหน่วน ถังหน่วนทำไมถึงไปอยู่กับเสี่ยวเฉียงได้” อู่เถิง๮๣ิ๫เอ่ยอย่างงุนงง

        ถังหนิงร้องไห้น้ำตานองหน้าพลางตอบว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”

        อู่โหวเซวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก