“ไป๋หลวน...” เจียงเฉิงเยว่จ้องมองมันอย่างเจ็บปวดสมองที่กำลังจะหมดสติสับสนวุ่นวาย ต้องการหลบหนีตามสัญชาตญาณ ภายใต้แรงกดดันของพลังมารบริสุทธิ์ที่ไม่อาจจินตนาการได้เขาเคลื่อนไหวไม่ได้ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นจึงเรียกอิ๋นหมางเสียงแผ่ว ให้อิ๋นหมางแบกเขา...