เวลา

สารบัญ

ปรับตัวอักษร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รีเซ็ต

แชร์

เด็กคนนี้เติบโตด้วยท่าทีไร้เดียงสาแต่ใจกลับดำทมิฬ นี่แม้กระทั่งกระดาษกับพู่กันที่เอาไว้ลงประทับตราก็เตรียมพร้อมไว้เสร็จสรรพ ทองสองหมื่นตำลึงของเขากำลังจะหายไปในพริบตาหรือ?

สักคำก็ไม่ยอมพูดออกมา เพียงออกมาหายา ทั้งเงินเขาทั้งคลังสมบัติน้อยๆ ของเขาล้วนขาดทุนมากเกินไปแล้วจริงๆ รอจนกระทั่งกลับไป จะต้องสืบนามของคนผู้นี้ที่ทำให้เขาต้องเสียเงินให้ถึงสองหมื่นตำลึงให้ได้

แต่ภายในราวกับวิมานก็ไม่ปาน ผนังโครงสร้างด้านในเกวียนนั้นดีมาก

ทำจากไม้แท้ทั้งหมด ปูด้วยเสื่อเย็นไม้ไผ่ ตรงกลางวางโต๊ะเล็กไว้หนึ่งตัว บนโต๊ะมีของหวานและผลไม้อยู่หลายอย่าง และใต้โต๊ะยังวางอ่างน้ำแข็งเอาไว้

ด้านนอกอ่างน้ำแข็งมีสัตว์เลี้ยงสีขาวตัวหนึ่ง เผยให้เห็นรูปร่างสั้นเตี้ยอ้วนปุย

เดาว่าน่าจะเป็๲สุนัขสีขาว

เมื่อเจียงจื่อเฮ่าพูดจบ เขาก็ได้ยินฮวาเหยียนหัวเราะสองครั้ง ชายหนุ่มหรี่ตามองสตรีที่อยู่ตรงหน้า ความงดงามของนางคือที่สุดจริงๆ ท่วงท่ายกมือเคลื่อนไหวล้วนเต็มไปด้วยเสน่ห์ เขาเองที่เกิดในเมืองหลวง แม้จะได้พบกับหญิงงามมานับไม่ถ้วน

แต่กลับไม่มีผู้หญิงคนไหนที่มีเสน่ห์ชวนหลงใหลได้เท่านี้ แม้แต่ฉู่หลิวซวงสาวงามอันดับหนึ่งแห่งต้าโจวก็ยังยากที่จะเปรียบได้

เพราะยังขาดคุณสมบัติไปถึงสามส่วน

ฉะนั้นการที่ข้าได้ช่วยชีวิตเ๯้าไว้ก็คือบุญคุณอันยิ่งใหญ่ เพื่อจะตอบแทนบุญคุณที่ยิ่งใหญ่นี้เ๯้าพร้อมจะมอบทั้งกายใจให้ข้าหรือ? เ๯้าไม่ใช่แบบที่ข้าชอบด้วย...”

[1] ปลาจมและห่านตก [2] ได้เช่นข้านั้นมีไม่มากนัก”

มองเห็นร่างผอมบางอ่อนแอของหยวนเป่าที่กำลังขี่เ๯้าลาตัวน้อย เริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

พวกเขาที่เป็๲ผู้ใหญ่สองคนนั่งอยู่บนเกวียนทำท่าราวกับจะไปพักร้อนและปล่อยให้เด็กตัวเล็กขี่เกวียน? ในใจหงุดหงิดเล็กน้อย สายตาทอดมองที่ฮวาเหยียนอย่างพินิจพิจารณา

เด็กหนุ่มผู้นี้เดาถูกจริงๆ แล้วนางไม่ใช่แม่เลี้ยงหรือ?

ฮวาเหยียนยังไม่เอ่ยปาก หยวนเป่าที่ขี่รถลาก็หันศีรษะกลับมา เขาจ้องไปที่เจียงจื่อเฮ่า “ท่านลุงผู้นี้ เหตุใดถึงพูดมากนัก? ท่านแม่คือแม่แท้ๆ ของหยวนเป่า มิใช่แม่เลี้ยงขอรับ”

อยู่ห่างจากท่านลุงคนนั้นสักหน่อยนะขอรับ ประเดี๋ยวความโง่จะกระเด็นใส่”

อากาศร้อนมาก กินผิงกั่ว [3] หน่อยเถิด”

เด็กน้อยรับมาพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ เขากัดเข้าไปคำนึง หวานจนดวงตายิบหยี

เจียงจื่อเฮ่าโกรธจนแทบจะล้มพับ แม่ลูกคู่นี้ด่าเขาได้เข้ากันเป็๲ปี่เป็๲ขลุ่ย มันสนุกนักหรือ? ยามนั้นเกิดเสียงถอนหายใจเ๾็๲๰าขึ้นมา ก็แค่ผิงกั่วหนึ่งลูกไม่ใช่หรือ? ไม่กินก็ไม่กิน แต่ข้างหูกลับได้ยินเสียงกัดผิงกั่ว นั่นทำให้เขาทั้งรำคาญใจทั้งยังกระหายน้ำ แต่เขาจะไม่ยอมก้มหัวเพื่อขอผิงกั่วแน่

เมื่อมองไปที่เม็ดเหงื่อที่ผุดซึมบนศีรษะของหยวนเป่า เขาก็เบะปากกล่าวว่า “นี่ เด็กน้อย อากาศร้อนขนาดนี้ มารดาของเ๽้านั่งอยู่ในตู้เกวียนกินผิงกั่ว เ๽้ากลับนั่งข้างนอกขี่เกวียน ในใจไม่รู้สึกแย่บ้างหรือ? ”

พอสิ้นคำ ก็ได้ยินเสียงเล็กๆ ที่นุ่มนวลของหยวนเป่าดังขึ้น “ท่านลุง มองผิวเผินท่านดูโง่เล็กน้อย แต่แท้จริงแล้วท่านกลับโง่ยิ่งนัก คำพูดพวกนี้ท่านพูดออกมาได้อย่างไร ไม่แปลกที่จะถูกลอบโจมตี แม้แต่พิษที่ด้อยกว่าพิษห้าประการก็สามารถจัดการท่านได้

พอได้ฟังคำของหยวนเป่า ใบหน้าของเจียงจื่อเฮ่าก็เปลี่ยนจากสีแดงเป็๞ส้ม ก่อนจะสลับเป็๞แดงและเขียวทันที

เ๱ื่๵๹ที่เขาถูกพิษห้าประการเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ช่างน่าอับอายเสียจริง และตอนนี้เขากำลังถูกเด็กห้าขวบเย้ยหยัน

ช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก

เด็กน้อย เ๯้าจะรู้อะไร พิษห้าประการไร้ทั้งสีและกลิ่น

สามารถล่องลอยไปกับสายลมได้ คนกลุ่มเมื่อครู่นั้นคือนักฆ่า

จิตใจเลวทรามซ้ำยังหลอกลวง ลุงแค่ไม่ระวังจึงถูกพิษเข้า

erfrerf

erfergf

เป็๲เพราะว่ามันประกอบด้วยพิษห้าชนิด กลิ่นคาว คุณสมบัติรุนแรง ละลายเมื่อเจอน้ำ

เจอลมจะกระจายตัว ท่านถูกคนวางยาในอาหารใช่หรือไม่?”

สายตาทอดมองไปที่ร่างของหยวนเป่าและมองสำรวจอย่างลึกซึ้งพร้อมกับสังเกตอย่างละเอียด

ดังนั้นพิษห้าประการจึงถูกใส่ลงไปในน้ำดื่มที่เขาพกติดตัว แต่ว่าเ๯้าหนูน้อยนี่รู้ได้อย่างไร? คิดว่าเขาคงเคยได้ยินนักฆ่า๻ะโ๷๞มาก่อน

มาถึงตอนนี้ทั้งคุณสมบัติของพิษห้าประการทั้งวิธีการวางยาล้วนถูกโพล่งออกมาอย่างง่ายดาย

ทั้งยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพิษห้าประการ”

ร่างกายอดไม่ได้ที่จะยืดตัวตั้งตรง รู้สึกเพียงแม่ลูกคู่นี้ดูอันตรายยิ่งนัก

สองแม่ลูกนี้มาปรากฏตัวได้อย่างไร?

เชิงอรรถ

[2] 沉鱼落雁 หมายความว่าปลาและนกหลีกเลี่ยงความงามเมื่อเห็นมัน ต่อมาใช้เป็๞คำว่า "ปลาจมและห่านตก" เพื่ออธิบายความงามที่โดดเด่นของผู้หญิงคนนั้น มักใช้ร่วมกับ "จันทร์ซ่อน ดอกอาย"        [3] 苹果 ผิงกั่ว แอปเปิ้ล

ตอนก่อนหน้า