่เวลา 7 โมงเช้านักศึกษาจำนวนไม่น้อยกำลังหอบหนังสือเพื่อไปเข้าชั้นเรียนเนื่องจากวิชาในวันนี้สุดแสนจะน่าเบื่อผมกับสองสาวจึงตัดสินใจโดดเรียนกันทั้งกลุ่มโดยนัดกันว่าหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จก็จะกลับขึ้นห้องเพื่อไปเก็บเลเวลต่อ
หลังจากรออยู่ใต้หอพักหญิงไม่นานสองสาวก็เดินลงมา
“ตงเฉิงเจอเธอสักทีนะ” ผมพูด
ตงเฉิงเยว่ไพล่มือไว้ด้านหลังพร้อมยิ้มออกมา “ทำไมเหรอเซียวเหยาไม่เจอแค่วันเดียว คิดถึงฉันแล้วละสิ?”
ผม “ไปกินข้าวกันเถอะจะได้กลับไปเก็บเลเวลต่อ”
“นี่นายดูใจเย็นจังเลยนะ” ตงเฉิงเยว่พูด
“ทำไม?แปลกเหรอ?”
“ก็เมืองปาหวางตอนนี้กำลังวุ่นวายน่าดูนี่นายไม่รู้เื่เลยเหรอ?” หลินหว่านเอ๋อร์พูด “ฉันละเป็ห่วงอนาคตนายจริงๆ ”
“อนาคตผมเนี่ยนะ?”ผมถามด้วยความมึนงง
ตงเฉิงเยว่ “นี่นายไม่รู้เื่เลยเหรอ?!!เซิร์ฟเวอร์เมืองปาหวางวุ่นวายั้แ่เช้าเลย เพราะผู้เล่นที่ใช้ชื่อID ซีฉู่ป้าหวางประกาศให้ค่าหัวกับคนที่สามารถฆ่าเซียวเหยาจื้อจ้ายได้เห็นบอกว่าขอแค่มีบันทึกวิดีโอในเกมตอนที่สามารถฆ่าเซียวเหยาจื้อจ้ายก็จะได้รับเงินรางวัล 1,000 เหรียญทองเลยนะ”
“อะไรนะ!”
“1,000 เหรียญทองเลยเหรอ?พูดเป็เล่นน่า? เลเวลของฉัน 1 เลเวลมีค่าถึง 1,000 เหรียญทองเลยเหรอ? ได้ยินแบบนี้แล้วอยากฆ่าตัวเองให้ตายซะเดี๋ยวนี้เลย ปัดโธ่”
“ฉันว่าตอนนี้นายไปปรากฏตัวในเมืองปาหวางให้น้อยลงหน่อยก็ดีนะเพราะถ้าปล่อยให้ผู้เล่นคนอื่นเห็นหน้า นายมีหวังถูกฆ่าตายแน่ๆเพราะตอนนี้นายก็ไม่ต่างจากทองเดินได้แล้วละ”
ผมพยักหน้า “อื้ออันที่จริงผมก็ไม่ได้สุงสิงกับใครอยู่แล้ว...แต่คิดจะฆ่าผมมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ ชิ ฝันไปเถอะหลิวอิงคิดจะใช้เงินเพื่อข่มขู่ฉัน อย่าฝันสูงไปหน่อยเลย! ”
“เหรอ?งั้นเรามาพนันกันไหม?” หลินหว่านเอ๋อร์หันมายิ้มให้ผม
ตงเฉิงเยว่ “หว่านเอ๋อร์ วันนี้ดูเธออารมณ์ดีเป็พิเศษนะเนี่ยถึงได้ยอมพนันเื่พวกนี้ด้วย”
ผม “เอาสิ พนันอะไรล่ะ?”
หลินหว่านเอ๋อร์กอดอกจนเนินเขาสองลูกตรงหน้าถูกบีบเข้าหากันซึ่งทำให้ผมตาพร่ามัวไปกับร่องลึกนั่น “เอาแบบนี้แล้วกัน ภายใน 5 ชั่วโมงหลังจากที่นายเข้าสู่ระบบถ้านายไม่ถูกฆ่าตาย ฉันจะเลี้ยงข้าว นายอยากกินอะไรก็สั่งมาเลยฉันเลี้ยงหมดหน้าตัก!”
“แล้วถ้าผมตายล่ะ?”
“ถ้านายตายนายต้องเลี้ยงข้าวฉันกับเยว่เอ๋อร์ ไม่ต้องแพงมากหรอกขอเป็ร้านอาหารที่ใช้เงินสัก 200 หยวนก็โอเคแล้ว ตกลงไหมล่ะ?”
“ตกลงงั้นตามนี้นะ” ผมยื่นมือออกไป
หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มก่อนจะยื่นมือเล็กๆที่ขาวนุ่มออกมา “ตกลงตามนี้”
……
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จพอ 8 โมงพวกผมก็เดินกลับไปที่หอของตัวเองก่อนจะเข้าสู่ระบบ
สวบ!
ผมปรากฏตัวขึ้นที่เมืองัเย็นที่เดิมบริเวณรอบๆ เต็มไปด้วยความแห้งแล้ง ทางฝั่งตอนใต้เป็พื้นที่ป่าไม้ของเมืองปาหวางอันไกลสุดลูกหูลูกตาส่วนทางทิศเหนือเป็เทือกเขาซึ่งปกคลุมด้วยน้ำแข็งูเาน้ำแข็งนี้สามารถเดินทางลัดเลาะไปยังที่ต่างๆ ได้โดยตัดส่วนทางเหนือและตอนใต้ของแผ่นดินใหญ่ออกจากกัน ทางฝั่งตอนใต้นั้นอากาศดีอีกทั้งยังมีเผ่าพันธุ์หลากหลาย โดยมีจักรวรรดิทั้ง 7 ก่อตัวขึ้นภายในดินแดนใหญ่ส่วนทางตอนเหนือเต็มไปด้วยพื้นที่ที่ไม่รู้จักและดินแดนแห่งความตายโดยที่เมืองัเย็นถูกสร้างขึ้นกลางูเาน้ำแข็งซึ่งอยู่ระหว่างรอยแยกทางน้ำแข็งกับทางไปสู่อาณาจักรทั้ง7
ผมถือดาบชิงเฉิงไว้ในมือภายในเวลา 5 ชั่วโมงนี้ผมจะลงไปเก็บเลเวลและทำภารกิจที่นี่มีผู้เล่นเดินทางมาน้อยมาก อย่างน้อยๆ ภายในเวลา 5 ชั่วโมงนี้ผมก็น่าจะยังปลอดภัยถึงเวลานั้นผมก็จะชนะพนันในครั้งนี้ หึๆไม่ได้กินปลากระรอกที่ตึกซงเห้อมานานมากแล้ว ราคา 250 หยวนต่อ1 กิโลนี่เ็ปหัวใจจริงแท้ แต่ในเมื่อคุณหนูเป็คนเลี้ยงผมก็จะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปแน่ๆ
ผมซ่อมอาวุธและซื้อยาเพิ่มเืเลเวล4 ราคาขวดละ50 เหรียญเงิน ซึ่งสามารถเพิ่มเืได้ 400 พอยต์ต่อครั้ง ถือว่าไม่เลวเลยของพวกนี้ถ้าอยู่ใน่เวลาที่สำคัญจะมีประโยชน์มาก ถึงแม้ว่าผมจะมีสกิลรักษาชีวิตแต่มันก็ยังต้องรอเวลาคูลดาวน์ 6 วินาทีจึงจะสามารถเรียกใช้ได้อีกครั้งตอนนี้หลังจากเปลี่ยนอาชีพทำให้ไม่สามารถใช้สกิลการห้ามเืยังไงก็ต้องเตรียมของพวกนี้เอาไว้ก่อน
หลังจากเรียกเ้าจุกนมออกมามันก็กระพือปีกบินไปรอบๆ ด้วยท่าทางร่าเริงแสดงอาการดีใจราวกับรู้ว่าเ้าของแข็งแกร่งขึ้นแล้วแต่เพราะนิสัยลั้นลาของมันนี่แหละถึงทำให้ถูกเยี่ยนจ้าวอู๋ซวงฆ่าตายภายในเวลาไม่กี่วินาที
เมื่อเปิดอันดับของเมืองปาหวางขึ้นมาผมก็เริ่มดูอันดับผู้เล่นทันที
1. เยี่ยนจ้าวอู๋ซวงเลเวล 33 อาชีพ นักดาบ
2. นายพลหลี่มู่เลเวล 32 อาชีพ นักดาบ
3. เยว่ชิงเฉี่ยนเลเวล 32 อาชีพ แอสซาซิน
4. นายพลป๋ายฉี่เลเวล 32 อาชีพ เบอร์เซิร์กเกอร์
5. เยว่เวยเหลียงเลเวล 32 อาชีพ แอสซาซิน
6. ัเหินเวหาเลเวล 32 อาชีพ นักเวท
7. นายพลหวางเจี่ยนเลเวล 32 อาชีพ นักดาบ
8. เลี่ยหูเลเวล 32 อาชีพ เบอร์เซิร์กเกอร์
9. เสวียนอู่เจี๋ยเลเวล 31 อาชีพ นักธนู
10. หานเปยซ่งเลเวล 31 อาชีพ นักดาบ
……
เลเวลสูสีกันมากเลยนะเนี่ยแถมเลเวลของลุงใหญ่เยี่ยนจ้าวอู๋ซวงก็เพิ่มเร็วมากด้วยเมื่อวานคงจะเก็บเลเวลจนโต้รุ่งเลยสินะ ส่วนพวกนายพลนั่นก็ยังตามมาติดๆแบบไม่ยอมแพ้เลย สองสาวเองก็ยังคงติดอันดับเหมือนเดิมหานเปยซ่งนี่ดูเหมือนจะเป็ผู้เล่นหน้าใหม่ที่เพิ่งจะติดอันดับ ระดับของการแข่งขันในระยะแรกของเกมมีความผันผวนมากจะเห็นคนเก่งมีฝีมือก็คงต้องรอดูกันต่อไป
หลังจากตรวจดูอันดับแล้วผมก็พบว่าตัวเองถูกจัดอยู่ในลำดับที่ 271 อาชีพผู้เก็บกวาดแดนั เลเวล 30 เย้! ในที่สุดผมก็เลื่อนมาอยู่ก่อนหน้าอันดับที่ 10,000 ได้สักที
หลังจากที่ผมมารับหน้าที่แล้วต๋าหลินก็นั่งกินเนื้ออยู่ในเต็นท์สบายใจเฉิบ แทบจะไม่ทำอะไรตลอดทั้งวันช่วยไม่ได้ ในเมื่อมีอาจารย์แบบนี้ผมก็คงต้องดูแลตัวเอง
……
ระหว่างที่เดินลัดเลาะไปตามป่าผมก็ได้มูลของนกฟีนิกซ์กลับมาซึ่งแน่นอนว่ามันแลกมาด้วยค่าประสบการณ์จากการเก็บมูลสัตว์ในแต่ละครั้งด้วยหลังจากนั้นผมก็เดินทางไปหานายทหารฝ่ายกองพลาธิการ[1]
“ผู้เก็บกวาดแดนัหนุ่มเมื่อไม่นานมานี้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินทางมายังฝั่งทิศตะวันตกของเมืองเราพวกมันคือโทรลที่มีพละกำลังได้ยินมาว่าพวกมันเป็สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากการผสมกันระหว่างสิงโตและวาฬเ้าจงไปฆ่าโทรลให้ครบ 100 ตัวหลังจากนั้นกลับมารับรางวัลจากข้า”
ติ๊ง!
ข้อความจากระบบ:ท่าน้ารับภารกิจ [ฆ่าโทรล]หรือไม่? (ระดับความยาก:ระดับ A)
ผมรีบกดตกลงทันทีภารกิจระดับ A นี้จะทำให้ผมได้รับค่าประสบการณ์จำนวนมากแต่... เลเวลของโทรลคงจะห่างจากเลเวลของผมเยอะ และมันก็มีโอกาสที่ผมอาจถูกฆ่าตายภายในหนึ่งวินาทีด้วย
ผมกลับไปคุยกับผู้คุมสัตว์ต๋าหลิน“อาจารย์มีสกิลลับอะไรที่สามารถถ่ายทอดให้ผมได้ไหมครับ?”
ตอนนี้ผมยังไม่สามารถกลับไปเรียนสกิลที่เมืองปาหวางได้ผมจึงมีแค่สกิลโจมตีแบบคอมโบเพียงอย่างเดียว ส่วนสกิลอื่นๆ ยังไม่ได้เรียนเลยสักอย่างดังนั้นทางเดียวที่เหลือในตอนนี้คือเรียนกับอาจารย์ไม่เอาไหนคนนี้นี่แหละ
ต๋าหลินเอนตัวนอนอยู่ภายในเต็นท์โดยไม่มองหน้าผมเขาใช้นิ้วเขี่ยขี้มูกด้วยท่าทางผ่อนคลายก่อนจะดีด “เพียะ” มาที่ผม
“ไม่มี”
ชิ้ง!
ดาบชิงเฉิงในมือของผมวาดไปด้านหน้าเพื่อปัดขี้มูกของต๋าหลินออกไป“งั้นผมไปละ”
……
เมื่อเดินทางมายังทิศตะวันตกได้ราวๆ10 นาทีผมก็พบกับเป้าหมายในครั้งนี้ ภายในป่ามีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ซึ่งมีความสูงราวๆ 3เมตรนั่งอยู่ ข้างตัวโทรลมีหม้อน้ำเดือดวางอยู่รอบๆพวกมันใช้ฟันอันแหลมคมและร่างกายที่แข็งแรง ผิวของมันหยาบกระด้างราวกับหิน
หลังจากเดินเข้าไปใกล้ผมก็เห็นค่าสถานะของมัน ให้ตายเถอะนอกจากเลเวลของมัน ผมก็ไม่เห็นค่าสถานะอื่นๆ เลย
[โทรล](มอนสเตอร์ทั่วไป)
เลเวล:38
พลังโจมตี:???
พลังป้องกัน:???
HP:???
สกิล :???
แนะนำมอนสเตอร์:เป็กลุ่มสัตว์ที่อาศัยอยู่ในป่าโทรลมีความแข็งแกร่งในด้านการโจมตีและความต้านทานต่อการโจมตีแต่พวกมันมีการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าอันเป็จุดอ่อนของโทรลก่อนหน้านี้เคยมีคมดาบแทงทะลุิัที่หยาบกระด้างของมันได้ทว่าหลังจากผ่านไปหลายพันปี ก็ยังไม่พบว่ามีผู้ใดสามารถฆ่าโทรลเหล่านี้ได้แถมยังต้องสังเวยชีวิตกลายเป็อาหารของมันอีกด้วย
……
“ให้ตายเถอะข้าเบื่อที่จะต้องกินวาฬ เนื้อของพวกมันเหนียวเกินไป! ” โทรลตัวหนึ่งพูดขึ้น
“หยุดบ่นสักที!ถ้าไม่ใช่เพราะเ้า เมื่อวานพวกเราคงจะจับมนุษย์สาวคนนั้นมาได้แล้ว หญิงสาวที่มีกลิ่นหอมละมุนต้องหวานอร่อยมากแน่ๆ! ”
“ถุย!ดาบของผู้หญิงคนนั้นทำให้ก้นของเ้าทะลุได้เลยนะเว้ย ไอ้บ้า!ขืนเ้ากินนางผู้หญิงนั่นเข้าไป พุงของเ้ามีหวังถูกนางเจาะทะลุแน่”
โทรลตัวที่สามซึ่งกำลังใช้ไม้กวนซุปพูดขึ้น “หยุดพล่ามสักที! ข้าได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็ผู้นำของเมืองบนูเาน้ำแข็งนั่นเห็นว่าชื่อหลิวซวง นางถือว่าเป็คนที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่งเลยและพวกเราก็ไม่ควรจะไปเทียบฝีมือกับนางด้วย”
“ช่างเถอะพรุ่งนี้เราไปจับหนอนกินทางฝั่งตะวันตกกันดีกว่า”
“ก็ดีพูดถึงหนอน น้ำลายข้าก็แทบจะไหลออกมาเลยแฮะ”
……
การรับมือกับมอนสเตอร์เลเวล 38 ถึง 3 ตัวดูเหมือนว่าอาจทำให้ผมตายได้เพียงไม่กี่วินาที ควรต้องรอโอกาสที่เหมาะสมตอนนี้เ้าโทรลพวกนั้นยังไม่ได้กินอะไรลงท้อง แต่ดื่มซุปในหม้ออยู่ตลอดดูเหมือนว่าอีกไม่นานก็คงจะออกไปฉี่สินะ เอาเป็ว่ารอพวกมันไปฉี่ก่อนค่อยลงมือดีกว่า!
หลังจากรอได้ประมาณ 3 นาทีในที่สุดโทรลตัวแรกที่ดูเหมือนจะได้รับาเ็ก่อนหน้านี้ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากนั้นก็เลิกผ้าขึ้น อื้อฮือ... ดูเหมือนว่าจะมีความยาวไม่ต่ำกว่า 50 เิเเลยนะนั่น
……
“ชิ้ง”
ผมค่อยๆดึงดาบออกมาก่อนจะก้าวเท้าไปช้าๆ โอกาสมาถึงแล้วเอาเป็ว่าฆ่าเ้าตัวที่ได้รับาเ็ก่อนก็แล้วกัน
ผมรีบพุ่งตัวไปด้านหน้าทว่าเ้าจุกนมยังคงไวกว่าผมเช่นเคย มันกระพือปีกก่อนจะใช้การโจมตีแบบคอมโบเลเวล 3 ไปที่ก้นของเ้าโทรลอย่างรวดเร็ว
“-265!”
“-234!”
“-271!”
อื้อ...การป้องกันของเ้าโทรลนี่ไม่เลวเลยแฮะ
ในเวลาเดียวกันดาบชิงเฉิงในมือผมก็เริ่มโจมตีพร้อมกับแสงสีทองที่สาดส่องไปทั่วใบมีดก่อนจะแทงเข้าเนื้อแข็งๆ ราวกับก้อนหินนั่นจนทำให้โทรลเปล่งเสียงร้องพร้อมกับค่าเืที่ลดลงไปไม่น้อย
“-301!”
“-312!”
โฮก!!!
โทรลเปล่งเสียงคำรามด้วยความโกรธก่อนจะใช้กระบองไม้ขนาดใหญ่ฟาดผมและเ้าจุกนม
“-216!”
“-279!”
โชคดีที่เืของผมไม่ได้ลดลงมากทำให้ไม่ต้องฮีลเืในครั้งนี้ ผมโจมตีอย่างต่อเนื่องอีกครั้งโดยใช้กระบวนท่า แทงฟัน สับ ชน และตัด
ชิ้ง!
หน้าอกที่สวมเกราะไว้ชนกับต้นขาของโทรลอย่างแรงจนทำให้ผมกระเด็นกลับมาให้ตายเถอะ หนังเหนียวชะมัด!
………………………………………………………………………………………………………
[1] นายทหารฝ่ายกองพลาธิการคือ หน่วยจัดหาของให้กับทหาร ที่พัก อาหารและอุปกรณ์ต่างๆ
