จินอวิ่นถอนหายใจ และเดินออกไป        เริ่มแรกกงอี่โม่รอเป็นเวลาครู่หนึ่ง ยามที่มือสัมผัสฮูหยินอวิ๋นจิ่นนางก็ไม่ได้ร้องไห้แล้ว ตัวนางกำลังจ้องมองกริชที่ตกอยู่บนพื้นอย่างใจลอย...