เซี่ยยวี่หลัวรื้อดูในตะกร้าครู่หนึ่งเพราะต้องรีบไปทำซาลาเปาที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน นางหยิบผ้าหนึ่งพับและขนมสองกล่องออกมาจากตะกร้าแล้วจึงออกไป

       เซียวยวี่ล้างมือเสร็จแล้วเพิ่งเดินออกมาเช่นกัน เซี่ยยวี่หลัวขอความคิดเห็นจากเซียวยวี่ “คือ ข้าจะมอบผ้าพับหนึ่งและขนมสองกล่องให้หัวหน้าหมู่บ้านเ๽้าคิดว่าอย่างนี้ได้หรือไม่? ”

       เซี่ยยวี่หลัวเลือกผ้าสีเหลืองนวลมาหนึ่งพับนางอธิบาย “ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านมีหลานสาวที่อายุไล่เลี่ยกับจื่อเมิ่งไม่ใช่หรือ? เด็กเล็กน่าจะชอบสีสันสดใสเช่นนี้ ข้าจึงมอบผ้าพับนี้ให้”

       ในเมื่อมีเหตุผลในการเลือกแล้วยังจะถามเซียวยวี่ไปทำไม

       เซี่ยยวี่หลัวขมวดคิ้วทีหนึ่งรู้สึกว่าตัวเองเอ่ยถามโดยไม่จำเป็๲

       เซียวยวี่ไม่เห็นตอนเซี่ยยวี่หลัวขมวดคิ้วเขากล่าวอย่างเรียบสงบ “ได้! ไปกัน”

       ทั้งสองคนเดินออกจากประตูบ้านโดยที่คนหนึ่งอยู่ข้างหน้าอีกคนอยู่ข้างหลัง

       เซี่ยยวี่หลัวถือของอยู่เซียวยวี่จึงเป็๲คนใส่กุญแจประตูใหญ่ เซี่ยยวี่หลัวไม่คิดจะหยุดรอเขา เดินตรงไปข้างหน้าเซียวยวี่ใส่กุญแจประตูใหญ่เสร็จ เซี่ยยวี่หลัวก็เดินไปไกลห้าถึงหกหมี่แล้ว

       เซียวยวี่เร่งฝีเท้า รีบเดินไปสองถึงสามหมี่จนถึงตำแหน่งที่ห่างจากเซี่ยยวี่หลัวสองหมี่ เซียวยวี่จึงผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง เดินตามอยู่ด้านหลังเซี่ยยวี่หลัวอย่างไม่เร็วและไม่ช้าเกินไป

       เซี่ยยวี่หลัวเดินอยู่ด้านหน้ามีคนเดินตามด้านหลัง ช่างรู้สึกประหลาดนัก โดยเฉพาะคนที่ตามอยู่ด้านหลังจะเป็๲อดีตสามีของนางในอนาคตความรู้สึกนั้นยิ่งแปลกประหลาดไปใหญ่

       ยังดีที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ไม่ไกลมากในภายหลังเซี่ยยวี่หลัวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นไม่น้อย ไม่นานก็ถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเซียวยวี่ที่อยู่ด้านหลังรักษาระยะห่างสองหมี่กับนางมาตลอด

       ไม่ไกลและไม่ใกล้เกินไป

       จนถึงตอนเห็นบ้านหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ใกล้แค่คืบเซี่ยยวี่หลัวจึงผ่อนลมหายใจยาวทีหนึ่ง

       นางแทบจะรู้สึกปวดเมื่อยกระดูกสันหลังอยู่แล้ว

       ยังไม่ทันเข้าประตูก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของเด็กๆดังจากด้านใน เมื่อเห็นเซียวยวี่และเซี่ยยวี่หลัวมา เด็กสี่คนเข้ามาหาและเอ่ยเรียกพี่ใหญ่พี่สะใภ้ใหญ่อย่างว่าง่าย

       บุตรชายของเซียวจิ้งยี่นามว่าเซียวเหลียนมีบุตรสองคน คนโตเป็๲บุตรชาย ชื่อเซียวฉงเหวิน ปีนี้อายุเก้าขวบกว่าแล้ว คนเล็กเป็๲บุตรสาวชื่อเซียวฉงหวู่ ปีนี้อายุแปดขวบพอดี เกิดปีเดียวกับเซียวจื่อเซวียน เพียงแต่คนหนึ่งเกิดต้นปีเซียวจื่อเซวียนเกิดเดือนแปด อายุน้อยกว่าเซียวฉงหวู่ครึ่งปี

       เพราะทั้งสี่คนอายุไม่ได้ห่างกันมากนักยิ่งไปกว่านั้น เซียวจื่อเซวียนและเซียวจื่อเมิ่งต่างก็เป็๲เด็กว่าง่ายรู้ความ เซียวจิ้งยี่เองก็คอยกำชับให้หลานชายและหลานสาวของตัวเองเล่นกับสองพี่น้องเซียวจื่อเซวียนดีๆเด็กสี่คนเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน

       กวั่นซื่อเดินออกมาจากห้องครัวยิ้มพร้อมกล่าว “ยวี่หลัวมาแล้วหรือ ข้านวดแป้งเสร็จแล้ว กำลังพักแป้งอยู่ พวกเรากินมื้อเที่ยงเสร็จก็จะได้ทำซาลาเปาพอดี”

       เซี่ยยวี่หลัวรีบยื่นส่งสิ่งของสองอย่างที่นางเลือกมาให้“ท่านป้า ไม่รู้ว่าควรเอาอะไรมา จึงนำผ้าพับหนึ่งมาให้ฉงหวู่ตัดเสื้อเ๽้าค่ะ นี่เป็๲ขนมสองกล่องให้เด็กสองคนกินเป็๲อาหารว่างเ๽้าค่ะ”

       ผ้าหนึ่งพับและขนมสองกล่องนี่เป็๲ของที่มีแต่คนมีเงินถึงจะมอบให้แก่กัน สิ่งของสองอย่างนี้ ในสายตากวั่นซื่อถือเป็๲ของดีเสียยิ่งกว่าอะไร

       เซี่ยยวี่หลัวมอบผ้าหนึ่งพับและขนมให้พอจะดูออกว่าแม่หนูคนนี้เป็๲คนตรงไปตรงมา รู้จักวางตัว ของขวัญล้ำค่าเกินไป กวั่นซื่อจึงไม่รับ“มาแค่ตัวก็พอ เ๽้าจะมอบของมากมายขนาดนี้ทำไม รีบนำกลับไป เก็บไว้ให้จื่อเมิ่งกับเ๽้าตัดเสื้อผ้าสวยๆสักสองตัว”

       เซี่ยยวี่หลัวยิ้ม “หากไม่ใช่เพราะได้ท่านป้าช่วยเหลือไม่แน่ว่าข้าอาจต้องออกจากหมู่บ้านสกุลเซียวจริงๆ ! ดังนั้นของเหล่านี้ถือเป็๲คำขอบคุณจากข้าไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องรับไว้นะเ๽้าคะ”

       พูดถึงเ๱ื่๵๹ออกจากหมู่บ้านสกุลเซียวเซียวยวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วอีกครั้ง

       ประโยคที่ว่าออกจากหมู่บ้านสกุลเซียวเหตุใดถึงออกจากปากนางได้อย่างง่ายดายทุกครั้ง?

       กวั่นซื่อเข้าใจทันที เซี่ยยวี่หลัวกำลังขอบคุณที่นางไปส่งข่าวกวั่นซื่อจึงไม่คิดเกรงใจ เช็ดมือทีหนึ่ง ก่อนรับไว้ “เช่นนั้นก็ได้ ป้าจะรับไว้ ต่อไปหากมีเ๱ื่๵๹ลำบากอะไรก็มาหาป้าป้าจะช่วยเ๽้าเอง”

       เซี่ยยวี่หลัวไม่รู้จริงๆว่าตัวเองจะมีเ๱ื่๵๹อะไรได้ ทว่า ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านให้คำมั่นสัญญาที่ดีถึงเพียงนี้กับนางย่อมต้องขอบคุณ “เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านป้ามากเ๽้าค่ะ”

       “ขอบคุณอะไรกัน เ๽้ากับเซียวยวี่นั่งพักก่อนข้าจะไปทำอาหารที่ห้องครัว”

       เซี่ยยวี่หลัว “ท่านป้าข้าไปช่วยเ๽้าค่ะ! ”

       “ไม่ต้อง ลูกสะใภ้ของข้าอยู่บ้านประเดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ก็จะเป็๲ศึกใหญ่ของเ๽้า อีกเดี๋ยวเ๽้าต้องเหนื่อยแล้ว” กวั่นซื่อกล่าวด้วยอารมณ์ขำขัน

       เซี่ยยวี่หลัวยิ้มทีหนึ่งก่อนขานตอบว่าได้

       เซียวยวี่ถูกเซียวจิ้งยี่เรียกไปดื่มน้ำชาด้านในเซี่ยยวี่หลัวไม่อยากเผชิญหน้ากับเซียวยวี่ จึงอยู่ในลานบ้านดูเด็กสี่คนเล่นซ่อนหา

       เล่นซ่อนหากันไปหลายรอบทีแรกยังต้องใช้เวลาระดับหนึ่งถึงจะหาเจอ แต่หลังจากคุ้นเคย ก็หาเจออย่างรวดเร็ว เด็กสี่คนเริ่มรู้สึกไม่สนุกจึงไม่มีแก่ใจจะเล่นอีก

       เซี่ยยวี่หลัวเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนกายทีหนึ่ง ยิ้มพร้อมกล่าว “ถ้าอย่างไรพี่สะใภ้ใหญ่สอนพวกเ๽้าเล่นการละเล่นที่สนุกยิ่งกว่าแล้วกัน!”

       พอได้ยินว่ามีการละเล่นรูปแบบใหม่เด็กสี่คนจึงรีบเข้ามาล้อมอยู่ข้างกายเซี่ยยวี่หลัวทันที “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราจะเล่นอะไรงั้นหรือ? ”

       เซี่ยยวี่หลัวยิ้มพร้อมกล่าว“ที่พวกเราจะเล่นวันนี้เรียกว่านกอินทรีจับลูกไก่น้อย! ”

       “นกอินทรีจับลูกไก่น้อย? พี่สะใภ้ใหญ่ อะไรคือนกอินทรีจับลูกไก่น้อยขอรับ? ” เซียวจื่อเซวียนไม่เคยได้ยินมาก่อน

       แต่เขารู้ว่านกอินทรีที่บินอยู่บนท้องฟ้าจะจับลูกไก่ตัวน้อยไปกิน

       เซี่ยยวี่หลัวบอกเล่าเ๱ื่๵๹ราวให้ฟัง“มีแม่ไก่ตัวหนึ่ง มันออกลูกไก่จำนวนมาก ระหว่างที่มันกำลังพาลูกไก่ออกหาอาหารข้างนอกจู่ๆ บนท้องฟ้าก็มีนกอินทรีที่ดุร้ายตัวหนึ่งบินมา นกอินทรีจะกินลูกไก่ แม่ไก่ไม่ยอมดังนั้นแม่ไก่จึงปกป้องลูกไก่ไว้ด้านหลัง ไม่ให้นกอินทรีจับได้ ลูกไก่ที่อยู่ด้านหลังแม่ไก่จะปลอดภัยแต่หากออกจากอ้อมกอดของแม่ไก่ แยกตัวโดดเดี่ยว หรือช้าเกินไป ก็จะถูกนกอินทรีจับไปเข้าใจหรือไม่? ”

       นางบอกเล่าอย่างชัดเจนเด็กสี่คนรีบกล่าวว่าเข้าใจแล้ว

       “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ท่านรีบสอนพวกเราเล่นเถอะขอรับ! ” เซียวจื่อเซวียนอดรนทนรอไม่ไหวแล้ว ดึงเซี่ยยวี่หลัวจะให้นางสอนพวกเขาเล่น

       เซี่ยยวี่หลัวย่อมต้องเป็๲แม่ไก่เลือกให้เซียวฉงเหวินเป็๲นกอินทรี ยืนเรียงแถวกันเสร็จ เซี่ยยวี่หลัวจึงเริ่มอธิบายกติกาการเล่น

       นางอธิบายพลางทำท่าทางประกอบให้เด็กๆเข้าใจมากขึ้น ทั้งยังเตือนเหล่าลูกไก่ตัวน้อยด้านหลังให้ตามติดฝีก้าวของนาง ต้องตามติดด้านหลังนางเช่นนั้นถึงจะรับประกันความปลอดภัยได้

       ส่วนนกอินทรีก็ต้องกางกรงเล็บที่ดูดุร้ายพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุดันครั้งแล้วครั้งเล่า

       หากนกอินทรีสามารถจับลูกไก่น้อยทั้งหมดได้ภายในเวลาที่กำหนดถือว่านกอินทรีเป็๞ฝ่ายชนะ