ที่จริงบางเื่พูดว่าง่ายมาก แต่ถ้าไม่ใช่บุคคลที่เกี่ยวข้องเป็คนพูดออกมา คนนอกก็คงได้แต่รู้สึกสับสน
วิธีของหานซ่านเฉิงง่ายมาก
ระหว่างกิจวัตรการตรวจสอบความปลอดภัย เธอปีนขึ้นบนที่สูง เพื่อสร้างโมเดลการแสดงในวันนั้น นำแท่งเหล็กไขให้หลวมไว้ล่วงหน้า จากนั้นจึงถามคนด้านล่างว่าโมเดลนี้เป็ยังไง?
เพราะให้ความสำคัญกับการแสดงในเมือง J ดังนั้นโมเดลในครั้งนี้เป็การออกแบบใหม่ทั้งหมด แม้ว่าจะมีพิมพ์เขียว แต่วางออกมาจริงๆ ยังคงเป็ครั้งแรก
สายตาของคนต่างไม่เหมือนกัน บางคนพูดว่าดี บางคนพูดว่าไม่ดี
หานซ่านเฉิงที่อยู่้าแสร้งทำเป็โมโห บอกให้พวกเขาออกความเห็นที่แม่นยำ
ขณะนี้ จึงมีคนนึกถึงช่างแต่งหน้าหานเป่าที่สายตาดีที่สุด สมาชิกคณะละครสัตว์เสี่ยวเหม่ยจึงโทรหาช่างแต่งหน้า หานเป่าเป็ส่วนหนึ่งของคณะละครสัตว์ แม้ว่าจะไม่เต็มใจแต่ก็ปรากฏตัวออกมา
ออกท่าทางวิพากษ์วิจารณ์ไปเรื่อยๆ หานเป่าเดินไปใต้ชั้นวางของสูงโดยไม่ทันได้รู้ตัว และหานซ่านเฉิงก็ได้สบโอกาส แสร้งทำท่าว่าหลุดมือ ปลายแหลมของแท่งเหล็กก็ตกลงจากกลางอากาศ
เื่ราวเื้ัพวกจ้าวอี้ก็ได้เข้าใจหมดแล้ว
เหตุการณ์ตอนนั้นวุ่นวายมาก ทุกคนต่างสนใจอาการาเ็ของช่างแต่งหน้า จึงมองข้ามว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์ที่ของตกลงมาโดยอัตโนมัติ ทุกคนต่างคิดว่านี่เป็อุบัติเหตุ
เพียงแต่ทำเช่นนี้ยังไม่พอ ถ้าตำรวจพวกนั้นมาตรวจสอบคณะละครสัตว์ นำสมาชิกไปตรวจสอบจะทำยังไง? หานซ่านเฉิงจึงคิดอีกวิธีออก
เธอแต้มาแของตนด้วยยาชนิดพิเศษ นำยาอีกชนิดมาผสมกับอาหารของเสือ ดังนั้น เมื่อทำการแสดง เสือตัวนั้นทีเ่ดิมทีได้ทำให้เชื่อง จึงแสดงออกถึงการโจมตีที่รุนแรงออกมา ยังดีที่ปริมาณไม่มาก ไม่อย่างนั้น ไม่แน่มันอาจทำร้ายผู้บริสุทธิ์
เป็เช่นนี้ต่อไป าแบนไหล่ของเธอก็สามารถอธิบายได้อย่างมีเหตุผล
สำหรับทำไมถึงฆ่าผู้ฝึกสัตว์ คำถามนี้ง่ายมาก เพราะหัวหน้าคณะหานเหวินมักจัดให้หานซ่านเฉิงและผู้ฝึกสัตว์เฝ้ายามตอนกลางคืน เมื่อผู้ฝึกสัตว์ที่พละกำลังแข็งแกร่งไม่มีธุระอะไรก็ฉวยโอกาสกับหานซ่านเฉิงเพื่อความสนุก ผู้ฝึกสัตว์สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงวันนี้ คนในที่นี้ต่างรู้สึกว่าดวงของผู้ฝึกสัตว์มีมากจริงๆ
หานซ่านเฉิงอดทนมาสามปีเต็ม
โดยพื้นฐานเื่ราวได้ทำให้กระจ่างแล้ว เซี่ยตันยังคงมีคำถามสุดท้ายอยู่ในใจ เธอหยิบรูปใบหนึ่ง วางไว้ตรงหน้าหานซ่านเฉิง “คุณจำกระจกทองแดงบานนี้ได้ไหม มันวางรวมไว้กับ...ของสะสมเ่าั้ของคุณ”
เมื่อพูดถึงของสะสม เซี่ยตันชะงักเล็กน้อย เธอไม่รู้จริงๆว่าจะใช้คำอะไรมาอธิบายการกระทำของหานซ่านเฉิง
หานซ่านเฉิงยิ้ม “แน่นอน นี่เป็ของขวัญที่แฟนคลับของผมส่งให้ ผมชอบมาก ดังนั้น ผมจึงนำมันวางไว้ท่ามกลางขุมสมบัติของผม ใช่แล้ว เพิ่งได้รับสมบัตินี้มาไม่นาน คือตอนที่อยู่เมือง J วันแรก ตอนแรกที่ผมเห็นมัน ผมก็ถูกมันดึงดูด ผมรู้สึกว่า มันเหมือนกับมีชีวิต เข้าใจความรู้สึกของผม...”
หานซ่านเฉิงใช้คำว่า “มีชีวิต” มาอธิบายกระจกทองแดงบานนี้ ยิ่งกว่านั้นยังใช้คำพูดที่ไม่ดูถูกมาชื่นชมกระจกบานนี้อีก เห็นได้ชัดว่ากระจกบานนี้มีผลต่อใจของเธอมาก
“งั้นคุณจำรูปร่างของแฟนคลับคนนั้นได้ไหม? มีช่องทางการติดต่อเขาไหม?”
เซี่ยตันคิดว่า นี่เป็โอกาส
“ไม่มี ของขวัญชิ้นนี้ถูกส่งผ่านไปรษณีย์ และไม่ทิ้งที่อยู่กับชื่อไว้ พูดตามตรง ถ้าผมรู้ว่าแฟนคลับคนนี้เป็ใคร ผมต้องไปขอบคุณเขาแน่”
ผลลัพธ์นี้ทำให้พวกจ้าวอี้ค่อนข้างผิดหวัง เดิมดีคิดว่าอาจรู้ได้อย่างง่ายๆว่าผู้ปลอมแปลงคือใคร แต่น่าเสียดาย ตอนนี้ดูแล้วจะยังคงต้องลงมือกับทางด้านน้องชายเหยียน
เซี่ยตันถามอีกไม่กี่คำถาม แล้วจึงจบการสอบปากคำของหานซ่านเฉิง
กลับถึงออฟฟิศ เจี่ยงจาวตี้และเซี่ยตันจับมือ แสดงความขอบคุณ “ขอบคุณการสนับสนุนของหัวหน้าเซี่ยมาก ถ้าไม่มีพวกเธอ พวกเราคงไม่อาจไขคดีได้เร็วขนาดนี้”
“นี่เป็สิ่งที่เราควรทำ ที่จริงฉันยังคงมีข้อสงสัย จากนิสัยที่ลึกลับของหานซ่านเฉิง เธอไม่น่าจะบ้าคลั่งขนาดนี้ถึงจะถูก ตามข้อมูลที่ตำรวจทางใต้ได้ให้พวกเรา ในขั้นตอนการจัดตั้งกับดักเพื่อจับกุมหลายครั้ง หานซ่านเฉิงก็มีเพียงเหตุการณ์เล็กๆน้อยๆ แล้วจึงล้มเลิกไป นี่จึงทำให้ไขคดีไม่ได้เป็เวลานาน แต่หลับมาถึงเมือง J เธอกลับไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา ่เวลานี้อาจเกิดเื่อะไรรึเปล่า? เพียงแต่ ระหว่างขั้นตอนการสอบปากคำของเรา คำตอบของเธอกลับไม่ได้อธิบายจุดนี้อย่างชัดเจน ลงมือกับสมาชิกของคณะละครสัตว์ ยิ่งกว่านั้นยังใช้คำว่าเหลืออดเหลือทนมาบรรยาย จุดนี้ฉันยังคงค่อนข้างสงสัย”
“น่าจะเป็เพราะเธอเองก็เกลียดชีวิตเช่นนี้มั้ง...ไม่ว่าจะพูดยังไง สามารถนำเธอมาลงโทษตามกฎหมายได้ อีกทั้งยังหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ นี่ต่างเป็เื่ดี เธอว่าใช่ไหม? คืนนี้ฉันจะเลี้ยงอาหาร พวกเราสมาชิกจัดการคดีไปด้วยกันไหม?” เจี่ยงจาวตี้คาดเดาอย่างไม่แน่ใจ จากนั้นจึงวางคำถามนี้ลง
คืนนี้ พนักงานจัดการคดีทุกคนรวมตัวกันที่ภัตตาคาร นับเป็งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จล่วงหน้า
เบื้องบนพอใจการทำงานของเจี่ยงจาวตี้อย่างมาก สามารถไขคดีใหญ่ขนาดนี้ได้ อีกทั้งยังใช้เวลาสั้นๆ ไม่ต้องสงสัย ทุกคนจึงได้รับรางวัล แม้จะบอกว่างานบางส่วนที่ตามมายังต้องทำให้เสร็จ แต่พวกนั้นก็เป็เพียงข้อปลีกย่อย ไม่ส่งผลต่อข้อสรุปสุดท้ายของคดีนี้
ไม่กี่วันนี้น้องชายเหยียนผ่านไปได้อย่างลำบาก
หนังตาของเขากึ่งหลับกึ่งลืม หูมีเสียงดังหึ่งๆตลอด หลายครั้งที่ในใจของเขาอยากจะยอมแพ้ แต่ท้ายที่สุดไม่รู้ว่าความเชื่ออะไรถึงสนับสนุนให้เขาทนต่อไป
ลำโพงเดซิเบลสูงวางรอบหูของเขา เมื่อฟังเสียงดังหนวกหูเป็เวลานานก็เพียงพอให้คนทั่วไปเป็บ้าได้ แม้แต่พนักงานสอบปากคำของเขายังทนไม่ไหวแล้ว ั้แ่ครั้งแรกสุดที่เปลี่ยนเวรทุกสี่ชั่วโมง เปลี่ยนเป็สามชั่วโมง ตอนนี้ต้องเปลี่ยนทุกสองชั่วโมง
ในสำนักงาน นอกจากพนักงานประจำหน่วยเช่นจ้าวอี้แล้ว ยังมีพนักงานผู้ช่วยอีกจำนวนมาก พวกเขาไม่เป็ที่รู้จัก แต่ก็แแบกรับงานจำนวนมากเช่นกัน
“เขายังไม่พูดเหรอ?”
เซี่ยตันยืนอยู่ด้านนอกห้องควบคุมตัว เสียงดังระงมลอดผ่านออกจาห้องสอบปากคำ ฉนวนกันเสียงของห้องสอบปากคำใช้วัสดุที่ดี แม้ว่าจะเป็เช่นนี้ ก็ไม่สามารถขัดขวางการรั่วไหลของเสียงได้
“หัวหน้า ไอหมอนี่ต้านทานได้ดีจริงๆ ตอนนี้อดทนมาเกือบแปดสิบชั่วโมงแล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็ผม เกรงว่าแม้แต่คำถามว่ากางเกงในสีอะไรก็คงตอบไม่ได้” พนักงานคนหนึ่งที่เข้าเวรไม่กี่วันนี้พูดขึ้น
“งั้นอีกคนล่ะ?”
อีกคนก็คืออาหัวที่ถูกจับมาพร้อมกับน้องชายเหยียน
“ไม่พูด อาหัวไออ้วนนั่นยิ่งปากแข็ง ดูออก ว่าจิติญญาของเขาพังทลายแล้ว แต่ก็ยังไมพูด คาดว่าเป็เพราะเหตุผลของครอบครัว”
“พวกเราไปดูอาหัว”
อาหัวอยู่ในห้องสอบปากคำ สองตาเหม่อลอย ปากมีน้ำลายไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ในปากของเขาพูดอะไรพึมพำ เพราะเสียงหนวกหูในห้องสอบปากคำ ทำให้ได้ยินไม่ชัด
เมื่อเทียบแล้ว น้องชายเหยียนใช้ความตั้งใจของตนยับยั้งการรบกวนของเสียง แม้ว่าจิติญญาจะหดหู่ แต่สถานการณ์ก็ยังดีกว่าอาหัว อาหัวสามารถทนมาจนถึงตอนนี้ ก็เพราะความศรัทธาในใจของเขาถึงยืนหยัดได้ถึงจุดนี้
“ปิดเสียงในห้องเขา พวกเราเข้าไป”
เซี่ยตันไตร่ตรองเล็กน้อย ตัดสินใจสำรวจเื้ัของอาหัว ตอนนี้รู้เพียงแค่เขาชื่ออาหัว ข้อมูลอื่นต่างไม่รู้
จุดนี้ ทำให้พวกเซี่ยตันไม่โต้ตอบ
“ฉันพูดไม่ได้ ฉันพูดไม่ได้”
เสียงดังหยุดลง ในห้องสอบปากคำสงบลงมากในทันที คำพูดพึมพำกับตนเองของอาหัว ลอดผ่านหูของทุกคน
“ทำไมนายพูดไม่ได้ ถ้านายยืนหยัดแบบนี้ต่อไปมันดีจริงเหรอ?”
เซี่ยตันพูดข้างหูเขาเสียงเบา
“พูดแล้วพวกเขาต้องตาย ต้องตาย” อาหัวพูดซ้ำ ราวกับถูกคำพูดของเซี่ยตันนำพาไป แต่ประสบการณ์หลายปีของเซี่ยตันบอกเธอ ว่าถ้าทั้งหมดตรงประเด็น อาหัวจะเกิดความคิดที่อยากจะติดต่อทันที
“ทำต่อเถอะ!”
ความไม่อดทนแวบขึ้นในใจของเซี่ยตัน เธอนำความไม่อดทนทิ้งไว้ที่ด้านหลังทันที ความเมตตาต่อศัตรู ก็คือความโหดร้ายต่อผู้คนจำนวนมาก นี่เป็วิธีที่ไม่รับผิดชอบ เซี่ยตันไม่อาจทำความผิดเช่นนี้ได้
ออกจากห้องสอบปากคำ เซี่ยตันไปที่ห้องสอบปากคำของน้องชายเหยียน หยุดเสียงเพลงในห้องชั่วคราว ขณะเดียวกันก็นำโคมไฟออกห่างจากน้องชายเหยียนเล็กน้อย
น้องชายเหยียนถอนใจยาว เลียริมฝีปาก พยายามเผยรอยยิ้ม “น้ำ ให้ฉันดื่มน้ำได้ไหม?”
ภายใต้แสงไฟ ความชื้นในร่างกายของคนจะระเหยอย่างรวดเร็ว พวกเซี่ยตันเพียงแค่รักษาความ้าพื้นฐานของน้องชายเหยียน ที่จริง น้องชายเหยียนคิดจะดื่มให้มาๆ ราวกับคนที่เดินเท้ากลางทะเลทราย จะดื่มน้ำเท่าไหร่ก็รู้สึกไม่พอ
เซี่ยตันยกขวดน้ำขวดหนึ่ง แกว่งไปมาตรงหน้าน้องชายเหยียน “เพียงแค่นายพูดสารภาพ อย่าว่าแต่ขวดน้ำนี่ แม้เป็น้ำหนึ่งถัง ฉันก็สามารถเติมเต็มความ้าของนายได้”
น้องชายเหยียนเงียบไปเล็กน้อย พยายามทำร่างกายให้เนิบนาบ แล้วเงยหน้าขึ้นใช้สายตาเยาะเย้ยมองเซี่ยตัน “คุณโง่หรือว่าฉันโง่? พวกคุณไม่มีหลักฐาน อย่างมากผมก็แค่ถูกลงโทษสองสามปี แต่ถ้าผมสารภาพ ไม่แน่อาจเป็โทษปะา คุณคิดว่าผมจะเลือกแบบไหน? พวกคุณทนเห็นผมหิวน้ำตายได้เหรอ? หรือกล้าทรมานฉันจนตายจริงเหรอ? พวกคุณไม่กล้า!”
ความเร็วคำพูดของเขาช้า แสดงออกถึงความสงบ การจัดการก็ชัดเจนเช่นกัน
เซี่ยตันพยักหน้า ยอมรับคำพูดของน้องชายเหยียน
ไม่ผิด ที่น้องชายเหยียนพูดนั้นถูกต้องจริงๆ ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะยืนหยัดต่อไปได้
“งั้นนายก็ทนต่อไปเถอะ ยังไงพวกเราก็มีเวลา”
เซี่ยตันออกจากห้องสอบปากคำ แจ้งพนักงานเฝ้ายาม ให้แพทย์คอยสังเกตสภาพร่างกายของทั้งสองคน เธอกลับไม่อยากให้ทั้งสองคนเกิดเื่ไม่คาดคิดจริง ไม่อย่างนั้น แม้ว่าอำนาจในสำนักงานจะมาก แต่ถ้าถูกคนนอกรู้ สุดท้ายแล้วจะต้องวุ่นวาย
“หัวหน้า รถคุ้มกันของธนาคารถูกปล้น ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากัน ทีมตำรวจพิเศษได้รีบไปที่เกิดเหตุแล้ว ขณะเดียวกันเบื้องบนก็้าให้พวกเราเตรียมตัวให้ความร่วมมือ”
จ้าวอี้รีบเดินมา ท่าทางของเขาเคร่งเครียดอย่างที่สุด
ระบบความปลอดภัยของเมือง J นั้นดีเยี่ยม เื่เลวร้ายเช่นนี้ เกิดขึ้นครั้งแรกในรอบไม่กี่ปี ดังนั้นเบื้องบนจึงให้ความสำคัญอย่างสูง ้าให้แผนกของเซี่ยตันให้ความร่วมมือจึงไม่แปลก
“ฉันรู้แล้ว แจ้งหน่วยของเราให้ทุกคนเตรียมตัว”
เซี่ยตันรีบเตรียมการทันที
พริบตาทั้งสำนักงานก็รีบร้อนขึ้นมา รีบร้อนแต่ไม่ยุ่งเหยิง ทุกคนต่างเหมือนกับน๊อตที่ขันแน่นอยู่บนเครื่องจักร
คำสั่งถูกส่งลงมาอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เสียการควบคุมเล็กน้อย เบื้องบน้าให้เซี่ยตันและคนอื่นรีบสนับสนุนในทันที
เปิดไซเรนขึ้น จ้าวอี้และคนอื่นรีบร้อนไปที่เกิดเหตุ เดิมทีสำนักงานที่เสียงดังก็สงบลงไม่น้อยในพริบตา เว้นแต่พนักงานเฝ้ายามที่จำเป็ หน่วยของเซี่ยตันก็เรียกได้ว่าเดินหน้าเต็มกำลัง
รถตำรวจคันต่อคันไปที่ประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว ที่หัวมุมที่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็น ในรถตู้คันหนึ่ง คนสองสามคนที่สวมหมวกสีดำกำลังพูดอะไรบางอย่างเบาๆ
“พวกเขาออกเดินทางแล้ว ได้...รับทราบ!”
ชายผู้นำวางสายโทรศัพท์ ดูไม่ออกว่าเขาที่สวมหมวกมีท่าทางอะไร “หลังจากห้านาที พวกเราเริ่มปฏิบัติการ เวลาการปฏิบัติการมีเพียงห้านาที หลังห้านาที ไม่ว่าการปฏิบัติการจะสำเร็จหรือล้มเหลว ให้รีบแยกย้าย! นอกจากนั้น ถ้าไม่มีทางช่วยเหลือเป้าหมาย สามารถยิงให้ตายได้!”
พวกเขาใจกล้าห่อฟ้าจริงๆ กล้าโจมตีพื้นที่ทางการอย่างคาดไม่ถึง!
