วันรุ่งขึ้นกว่าโม่เสวี่ยถงจะตื่นนอนก็เกือบยามมะเส็ง[1] นางยกมือคลำศีรษะที่ยังคงปวดหนึบอยู่เป็นระลอก พยายามเค้นความคิดว่าเมื่อคืนตนเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ผ้าห่มคลุมตัวนางเก็บชายผ้าเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยถูกดึงหลุดรุ่ย ...