"ช้าก่อน"

        เจียงลั่วอวี้ยังไม่ทันเข้าใจสิ่งที่หนุ่มน้อยพูดไม่คิดว่าเขาจะไม่สนใจหันหน้าเดินกลับไปทางลำธารที่เคยหนีมาไม่สนใจแม้กระทั่งคนที่ช่วยเหลือตนเลย นี่คือสิ่งที่ทำให้เขางงงัน

        ทำไมเดินเชิดจากไปเฉย?! ถึงแม้ว่าจะช่วยเพราะคุณธรรมแต่ก็ไม่ควรเดินหนีไปเฉยๆแบบนี้!

        คิดได้ดังนั้นมือเขาก็พลันกำปิ่นแน่นน้ำเสียงจากที่อ่อนโยนกลับกระด้างขึ้น

        "นี่ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ..."

        ยังไม่ทันพูดจบ หนุ่มน้อยก็หยุดเดิน เขาหันหน้ากลับมาพร้อมสภาพที่โอนเอนสีหน้าแววตาสีอำพันยังคงไร้อารมณ์ เขาหรี่ตา ก้าวเท้าและกำลังอ้าปากจะเอื้อนเอ่ยแต่สีหน้าของเขากลับซีดลงในฉับพลัน

        ร่างของหนุ่มน้อยโค้งงอจนสูญเสียการทรงตัวหน้าคว่ำล้มตัวลงไปที่ลำธารจนน้ำกระจัดกระจาย

        ละอองน้ำที่กระจัดกระจายเรียกสติเจียงลั่วอวี้ให้กลับคืนมาเขารีบวิ่งเข้าไปดูและเห็นว่าหนุ่มน้อยค่อยๆจมลงไปเขาตัดสินใจถอดเสื้อออกและ๠๱ะโ๪๪ลงไปช่วย

        น้ำในต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงเย็นจัดเข้าไปถึงกระดูกเขาค่อยๆใช้นิ้วมือควานหาหนุ่มน้อยจนเจอและรีบคว้าตัวหนุ่มน้อยมาไว้ในอ้อมอกจากนั้นพยายามลอยตัวให้พ้นน้ำ

        ลำธารนี้ค่อนข้างเชี่ยวและลึกเมื่อเขาโผล่หน้าขึ้นพ้นน้ำก็เห็นว่าตนเองถูกพัดออกมาไกลมากแล้วในใจก็นึกบ่นหนุ่มน้อยที่อยู่ในอ้อมกอด แต่สีหน้าเขายังคงไม่แสดงอาการตระหนกใดใดเขากวาดตาไปรอบๆและออกแรงยกมือขึ้นพ้นจากน้ำจากนั้นเป่านิ้วส่งสัญญาณเสียงขอความช่วยเหลือ

        ชั่วเวลาธูปครึ่งดอก เจียงลั่วอวี่ผู้มีสีหน้าไร้อารมณ์ก็มายืนอยู่บนฝั่งในมือกุมกระถางให้ความอบอุ่นอยู่ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปอยู่ในชุดสีครามลาย๣ั๫๷๹แล้ว ผมเผ้าถูกรวบขึ้นและครอบเก็บด้วยเครื่องประดับที่ทำจากหยกและทองคำเขามองไปที่ปลายเท้าของหนุ่มน้อยซึ่งกำลังนอนสลบอยู่

        "น้องรองกับน้องหญิงล่ะ ใครเป็๲คนช่วยไว้"

        ข้างกายเขามีชายชราในชุดสีเทาตอบเขาด้วยอาการเคารพว่า "เรียนซื่อจื่อพ่อบ้านของจวนจวิ้นหวังช่วยไว้ได้ขอรับ"

        "พ่อบ้าน?" เจียงลั่วอวี้เลิกคิ้วขึ้นแสดงอาการว่าตนรู้คำตอบอยู่แล้ว"แล้วใครสั่งให้พวกเขาออกมาก่อนเพื่อรอรับขบวนพวกข้าล่ะ?"

        ชายชราก้มหน้าตอบ "เรียนซื่อจื่อ...พระชายาจวิ้นหวังขอรับ"

        เจียงลั่วอวี้หัวเราะอย่างเสียมิได้ สายตามองไปที่หนุ่มน้อยอีกครั้งมุมปากซ่อนรอยยิ้มเอ่ยว่า "นางเจินซื่อชายาเอก?"

        ยังไม่ทันรอคำตอบตากชายชรา เขาก็หลับตาลงและเดินหันหน้าไปทางรถม้า"หาข้ากันไม่เจอ คนในจวนจวิ้นหวังต้อง๻๷ใ๯กันมากแน่ๆ"

        ชายชราขานรับ สีหน้าบ่งบอกถึงความเลื่อมใสศรัทธา"ซื่อจื่อคาดการณ์ได้ถูกต้องราวกับมีญาณทิพย์"