เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็เตรียมตัวจะเข้าห้องขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปผลักประตูเสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ดังขึ้นประตูบานนั้นเปิดออกเองและมีใบหน้าที่คุ้นเคยเปื้อนรอยยิ้มโผล่ออกมา
"ซื่อจื่อท่านกลับมาถึงเสียทีซุ่ยเยวี่ยเป็ห่วงจะแย่แล้วเ้าค่ะ"
เจียงลั่วอวี้มองไปที่สาวใช้ประจำตัวเห็นห่อเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่กำลังถูกเปิดออกเพื่อจัดวางให้เข้าที่เข้าทางเขาก้าวเท้าเข้าไปและกวาดตามองพร้อมกับยิ้ม "มีอะไรให้น่าห่วงวรยุทธ์ของซื่อจื่อเ้าไม่เชื่อฝีมือรึ"
ซุ่ยเยวี่ยได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคยก็ยิ้มรับนางรินน้ำชาและประคองให้เ้านายนั่งลง "ซื่อจื่อพูดอะไรเช่นนั้นข้าก็แค่กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวด้วยจุยอวิ๋นแม้ไม่พูดแต่เขาก็ห่วงท่านมากนะเ้าคะ!"
"อ๋อ?" เจียงลั่วอวี้เลิกคิ้วขึ้นยิ้ม"โบ้ยเก่งนักนะเ้า โบ้ยไปให้จุยอวิ๋นเฉยเลย"
ซุ่ยเยวี่ยกับจุยอวิ๋นโตมาพร้อมกับเขาไป๋ลั่วปิงผู้เป็มารดาเป็ผู้คัดเลือกมาให้เพื่อเป็สาวใช้คนสนิทและองครักษ์ประจำตัว
ในชาติก่อนหลังจากที่เขามีเื่ฉาวกับผู้ชายซุ่ยเยวี่ยก็ตายไปอย่างประหลาดที่สระน้ำในจวนส่วนจุนอวิ๋นก็หายตัวไปก่อนจะกลับมาพร้อมาแทั่วร่างในคืนก่อนวันแต่งงานและมาตายในสนามรบขณะที่ติดตามหนานจิ้งหลงยกทัพกลับต้าจิน
เขาคาดว่าในตอนนั้นซุ่ยเยวี่ยคงไปรู้อะไรที่ไม่ควรเข้าและยังไม่ทันจะมาบอกเขาก็ถูกฆ่าปิดปากตายในสระ
ครั้งนี้จะให้เกิดเื่แบบนั้นขึ้นอีกไม่ได้เขาจะต้องปกป้องและรักษาชีวิตของสองคนนี้ไว้ให้ได้ จะไม่ยอมเสียคนที่ดีต่อเขาไปอีกแล้ว
ซุ่ยเยวี่ยมองไปยังนายน้อยของตนที่กำลังถือถ้วยชาแสงแดดที่สาดส่องเ้ามากระทบร่างที่ยังไม่เติบใหญ่ทำให้เขาต้องตกตะลึง
ซื่อจื่อช่างงามจริงๆ...น่ามองมาั้แ่เล็กหากโตขึ้นจะต้องสง่างามมากเป็แน่!"
สาวใช้คนสนิทมองไปที่นายน้อยของตนแล้วก็เบิกตาโพลงเม้มปากและพูดถามด้วยน้ำเสียงทุ้มอย่างกล้าๆกลัวๆ ว่า "ซื่อจื่อนั่นมัน..."
เจียงลั่วอวี้ก้มหน้าจิบชาเขาวางถ้วยลงและถามด้วยน้ำเสียงปกติ "เ้าคงอดสงสัยไม่ได้สินะ เช่นนั้นอยากพูดอะไรก็พูดมา"
"ซื่อจื่อก็นั่นมัน..."เมื่อซุ่ยเยวี่ยเห็นสีหน้าอันราบเรียบั้แ่ที่เขาเข้าห้องมาก็คิดไปถึง่ก่อนที่รถม้าจะออกจากจวน นายน้อยของนางสั่งการเอาไว้ต่างๆนานาเพื่อที่จะ... นางลุกลี้ลุกลนกวาดตามองไปรอบๆเมื่อเห็นว่าไม่มีใครนางก็พูดเบาๆว่า "ท่านตัดสินใจแต่แล้วใช่ไหมเ้าคะว่าคืนนี้จะออกสืบข่าวในจวนจวิ้นหวัง?"
