เสื้อที่เปียกชุ่มแนบติดกับตัวทำให้ไม่สบายตัวเซียวยวี่รีบลุกขึ้น ถอดเสื้อที่เปียกออก เปลี่ยนเสื้อซับใน เมื่อถึงคราวจะใส่เสื้อตัวนอกยามเซียวยวี่เห็นเสื้อที่ถูกพับไว้อย่างเป็๲ระเบียบซึ่งวางไว้บนเก้าอี้ข้างเตียง ก็ถึงกับผงะไป

       นั่นคือชุดตรงสีน้ำเงินเข้มในตู้เสื้อผ้าที่เขาไม่เคยแตะต้องมาก่อน

       วันแรกที่เขากลับมา เซียวจื่อเซวียนก็เคยบอกเขาว่านั่นคือเสื้อที่เซี่ยยวี่หลัวตัดเย็บด้วยตัวเอง

       เพียงแต่ ๻ั้๹แ๻่เขากลับมาก็ไม่เคยแตะต้องเสื้อใหม่ตัวนั้น เซี่ยยวี่หลัวก็ไม่ได้กล่าวอะไร เซียวยวี่จึงทำเป็๲มองไม่เห็น

       ยังคงสวมใส่ชุดตรงสีเทาสองตัวที่ซักจนสีซีดต่อตอนนี้ชุดตรงสีเทาที่ซักจนสีซีดตัวหนึ่งตากอยู่ข้างนอก ตัวที่เขาสวมอยู่ก็เปียกแล้วเสื้อที่สามารถสวมได้ ก็เหลือเพียงเสื้อใหม่ตัวนี้

       เซียวยวี่หยิบเสื้อขึ้นมาดมทีหนึ่ง บนเสื้อยังมีกลิ่นหอมเบาบางของดอกไม้ คาดว่าคงซักด้วยสบู่

       เขากลับเสื้อดูด้านใน เห็นเพียงด้านในถูกตัดเย็บอย่างเรียบร้อยฝีเข็มละเอียด แค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าทำงานเย็บปักจนชำนาญ

       ช่างน่าประหลาดนัก

       ท่านตาของเซี่ยยวี่หลัวบอกว่านางร่างกายไม่ดี๻ั้๹แ๻่เด็กมักจะล้มป่วยบ่อยๆ ดังนั้น จึงไม่มีใครบังคับให้นางเรียนสิ่งต่างๆ ไม่เคยทำงานบ้านงานเรือนยิ่งไม่รู้เ๱ื่๵๹งานเย็บปักถักร้อย แม้แต่ร้อยด้ายเข้ารูเข็มยังทำไม่เป็๲

       คนที่ร้อยด้ายเข้ารูเข็มยังทำไม่เป็๲จะเรียนรู้จนเข้าใจด้วยตัวเองโดยไม่มีอาจารย์สอน จนตัดเย็บเสื้อผ้าเป็๲ได้อย่างไร?

       เซียวยวี่ลูบฝีเข็มละเอียดบนเสื้อเบาๆใบหน้าฉายประกายฉงนสงสัย

       เซี่ยยวี่หลัวได้ยินว่าเซียวยวี่ตื่นแล้วดูไปแล้วท่าทางมีสติแจ่มชัด เซี่ยยวี่หลัวจึงผ่อนลมหายใจยาว “เช่นนั้นก็ดี รีบไปตามพี่ใหญ่ของเ๽้ามากินข้าวเถอะพี่ใหญ่ของเ๽้าดื่มสุรามา จะกินอาหารที่มันเลี่ยนเกินไปไม่ได้ เย็นนี้พวกเรากินโจ๊ก”

       เซียวจื่อเซวียนและเซียวจื่อเมิ่งย่อมเห็นพ้อง“เ๽้าค่ะ”

       เซี่ยยวี่หลัวเห็นเด็กสองคนไม่มีข้อเรียกร้องเ๱ื่๵๹อาหารการกินจึงหยิบไข่ตุ๋นชามใหญ่ออกมาจากหม้อราวกับเล่นกลก็มิปาน “โจ๊กก็มี ไข่ตุ๋นก็มี พี่ใหญ่ของเ๽้ากินเ๽้านี่เล็กน้อยก็ถือว่าดี”

       โจ๊กหนึ่งหม้อใหญ่ สามสมบัติของชาวสวนจานใหญ่ไข่ตุ๋นหนึ่งชาม ยังมีหน่อไม้ดองอีกหนึ่งอย่าง ยกไปวางบนโต๊ะ เซี่ยยวี่หลัวยกน้ำข้าวมาอีกหนึ่งถ้วย

       ตอนเซียวยวี่มาถึงห้องโถงทุกคนกำลังรอให้เขามานั่งที่โต๊ะ

       เซี่ยยวี่หลัววางอาหารเสร็จเพิ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเซียวยวี่เข้ามาแล้ว

       เซียวยวี่สวมใส่เสื้อใหม่ที่นางทำไว้บนกายพอเห็นแล้วก็รู้สึกเบื้องหน้าสว่างวาบ

       เสื้อสีน้ำเงินเข้มซึ่งเป็๲ผ้าฝ้ายละเอียดห่อหุ้มคนร่างสูงใหญ่ที่ซูบผอมไว้สวมใส่เช่นนี้แล้วช่างมาดเข้มเสียยิ่งกว่าอะไร

       ประกายแสงในแววตาเซี่ยยวี่หลัวคงอยู่พักหนึ่งเซียวยวี่เห็นอย่างชัดเจน

       หากเป็๲แต่ก่อน เขาต้องรังเกียจที่เซี่ยยวี่หลัวเป็๲คนมีความคิดตื้นเขินที่มองคนจากรูปลักษณ์ภายนอกมาบัดนี้… เขากลับมีความรู้สึกยินดีเล็กน้อย ยินดีที่อย่างน้อยตัวเองก็มีรูปลักษณ์หน้าตาที่ทำให้นางตกตะลึงได้

       “พี่ใหญ่ ท่านดีขึ้นหรือยัง? ยังวิงเวียนศีรษะอยู่หรือไม่? ยังปวดหัวอยู่หรือไม่เ๽้าคะ? ” เซียวจื่อเมิ่งจับแขนเซียวยวี่พร้อมเอ่ยถามด้วยความห่วงใย น้ำเสียงใสละมุนเต็มไปด้วยความห่วงใย

       เซียวยวี่ลูบศีรษะเซียวจื่อเมิ่ง“ดีขึ้นมากแล้ว พี่ใหญ่ไม่เป็๲อะไร”

       “พี่ใหญ่ เมื่อก่อนท่านดื่มสุราเก่งมากไม่ใช่หรือขอรับ? ทำไมดื่มแค่สามถ้วยก็เมาเสียแล้ว? เมื่อก่อนท่านดื่มกับพี่เซียวยิงสองคนดื่มไปตั้งสองไห พี่เซียวยิงเมาไม่เป็๲ท่า ท่านยังไม่เป็๲อะไรสักนิดเลย! ” เซียวจื่อเซวียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

       เซี่ยยวี่หลัวส่งเสียง“เอ๋” ทีหนึ่ง หันมองเซียวจื่อเซวียนด้วยท่าทีสงสัย

       เซียวยวี่เกรงว่าเซี่ยยวี่หลัวจะจับพิรุธได้เอื้อมมือไปคลำหน้าผากตัวเอง แสร้งทำเหมือนยังรู้สึกไม่สบายตัวมาก “ครั้งก่อนข้ากับพี่เซียวยิงดื่มสุราที่เจือจางมากไม่ได้แรงเท่าไร สุราครั้งนี้แรงกว่าเล็กน้อย”

       เซียวจื่อเซวียนพยักหน้าด้วยความไม่ประสา“อ่อ เป็๲เช่นนั้นเอง! ”

       เซี่ยยวี่หลัวรู้สึกว่ามีเหตุผลเช่นกัน"ในเมื่อยังรู้สึกไม่สบายตัว ก็รีบมากินอาหารก่อน แล้วค่อยกลับไปพักต่อ! "

       ทั้งสี่คนนั่งลงข้างโต๊ะตรงหน้าเซี่ยยวี่หลัวและเด็กสองคนมีชามใบเดียว มีเพียงเซียวยวี่ที่มีชามสองใบอยู่ตรงหน้าชามเปล่าใบหนึ่ง และน้ำข้าวอีกหนึ่ง

       เซียวยวี่รู้สึกประหลาดใจ"นี่คือ..."

       "ข้าเกรงว่าเ๽้าดื่มสุรามากเกินไปจะไม่สบายท้อง จึงเตรียมน้ำข้าวไว้ให้เ๽้าถ้วยหนึ่ง เ๽้าดื่มน้ำข้าวก่อน จะได้ย่อยง่าย"เซี่ยยวี่หลัวกล่าว

       น้ำเสียงของนางอ่อนโยนมากราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นที่พัดผ่านกลางใจ ทำให้หัวใจสั่นไหว

       เซียวยวี่ขานตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้งก้มหน้าดื่มน้ำข้าวก่อน น้ำข้าวเข้มข้น มีกลิ่นหอมกรุ่นของข้าว ดื่มลงไปหลายคำ ในท้องรู้สึกทั้งอุ่นทั้งร้อนสบายยิ่งนัก

       ไข่ตุ๋นใช้ไข่ห้าฟอง ตักให้เด็กสองคนคนละเกือบครึ่งชามตัวนางเองกินเพียงสองช้อน เมื่อเห็นเด็กๆ กินไข่แล้ว จึงตักโจ๊กข้นให้พวกเขา สามสมบัติของชาวสวนใส่พริกเพียงสองเม็ดเซี่ยยวี่หลัวคัดเฉพาะพริกอ่อนมา พริกอ่อนไม่เผ็ด เพียงแต่งเติมรสชาติเท่านั้น เด็กสองคนกินอย่างเอร็ดอร่อย

       เซียวยวี่ดื่มน้ำข้าวเสร็จแล้วเซี่ยยวี่หลัวจึงตักไข่ตุ๋นใส่ชามของเขาครึ่งชาม"กินไข่ตุ๋นบ้าง"

       เซียวยวี่ขานตอบทีหนึ่งก้มหน้ากินไข่ตุ๋น

       หลังจากกินไข่ตุ๋นหมดแล้วเซี่ยยวี่หลัวจึงตักโจ๊กให้อีก

       เซียวยวี่เห็นช้อนที่ตักข้าวช้อนแล้วช้อนเล่าโจ๊กข้นถูกตักจนเต็มหนึ่งชามใหญ่ เซี่ยยวี่หลัวไม่ได้กล่าวอะไรอีก ตักเสร็จนางก็ก้มหน้ากินข้าวไม่สนใจเซียวยวี่อีก

       เซียวยวี่เพิ่งดื่มน้ำข้าวไปหนึ่งถ้วยทั้งยังกินไข่ตุ๋นไปครึ่งชาม อาหารที่กินไปตอนมื้อเที่ยงรวมถึงสุราที่ดื่มไปล้วนยังย่อยไม่หมดเขาไม่ค่อยหิวเท่าไร แต่เห็นว่าโจ๊กชามนี้เซี่ยยวี่หลัวเป็๲คนตักให้ เซียวยวี่ก็ไม่อยากบอกว่าเขากินไม่ไหวแล้วได้แต่ก้มหน้ากินโจ๊กต่อ

       ผัดมะเขือยาว พริก และถั่วฝักยาวด้วยไฟแรงในนั้นเต็มไปด้วยน้ำมัน ทั้งหอมทั้งอร่อย เซียวยวี่ชอบกินอาหารรสเผ็ด รสเผ็ดเจือจางเช่นนี้สำหรับเขาก็เหมือนไม่มีรสเผ็ดแต่เซียวยวี่ก็กินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน ถึงแม้ในท้องจะไม่เหลือพื้นที่ให้ใส่อาหารแล้วเซียวยวี่ก็ยังกินโจ๊กชามใหญ่นั่นจนหมด

       อาหารในจานบนโต๊ะถูกกินจนเกลี้ยงโจ๊กก็กินจนหมดแล้ว เซี่ยยวี่หลัวไหวคิ้วทีหนึ่ง พร้อมเผยรอยยิ้มบาง

       อาหารที่ตัวเองทำถูกคนกินจนหมดเกลี้ยงทุกครั้งความรู้สึกนี้ช่างดีเสียยิ่งกว่ากระไร

       เมื่อก่อนตอนเซี่ยยวี่หลัวทำบล็อกอาหารรสเลิศทุกครั้งจะทำเองกินเอง เพียงทำให้คนอื่นดู ตัวเองกินสองสามคำก็ไม่อยากกินแล้ว แต่ตอนนี้เล่าเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย ไม่ว่านางทำอะไร ก็จะมีคนกิน ความรู้สึกนี้ดีกว่าทำเองแล้วให้คนอื่นดูมากนัก

       เซียวจื่อเซวียนยังคงไปล้างชามเหมือนเคยเซี่ยยวี่หลัวและเซียวจื่อเมิ่งช่วยหยิบชามกับตะเกียบไปที่ห้องครัว เช็ดโต๊ะเสร็จ จึงกวาดพื้นเซี่ยยวี่หลัวก็ถือว่าทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว

       ภายนอกยังพอมีแสงสว่างอยู่บ้างเซี่ยยวี่หลัวจะไปรดน้ำต้นไม้ที่สวนหลังบ้าน

       สวนหลังบ้านมีถังน้ำ และมีกระบวยเซี่ยยวี่หลัวบอกกล่าวแล้วจึงไป

       ภายในห้องโถงไม่มีคนแล้วหลังจากเซียวยวี่กินเสร็จก็กลับห้องของตัวเองไปแล้ว เซี่ยยวี่หลัวอารมณ์ดียิ่งนัก มายังประตูหลังของห้องโถงผลักเปิดประตูเดินออกไป

       นางอารมณ์ดีมาก เมื่อครู่กินข้าวจนอิ่มสวนหลังบ้านก็เต็มไปด้วยพืชพรรณที่เติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์ จึงฮัมเพลงอย่างอดไม่ได้